Ayşe gökoğlu

Ayşe gökoğlu
@ayse__gokoglu
Soyulur muydu kabuğu hayatın, yoksa bütün vitamini kabuğunda mıydı
Bir eşyan olur. Görünce çok severek almışsındır. Eve getirince evin hiç bir köşesine uymadığını farkedersin. Seversin, uyduramazsın. Bu uyumsuzluk, belirsizlik canını sıkar Ve bir gün kırılır o eşyan. Sevdiğin için üzülürsün kırılmasına. Belirsizlik son bulduğu için sevinirsin de bir yandan. Öğrenirsin artık, Hayatın belirsizliklere tahammülü yoktur.
📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kaç zamandır denizi olmayan bir şehirdeyim. Gelen giden yok. Arayan soran... Kuş sesleri yok. Kıyısında değilim hiçbir merhabanın Bir düşü paylaşıyorum Gecesi yok. Kaç zamandır tutulmadı avuçlarımdaki uçurumdan. Kimi kimsesi yok. Şarkısı yasak, sesi yok Dibindeyim bütün yanılgıların Bir anıyı yaşıyorum Sonrası yok. Yüzümde yer eden şu endişe, acıtır kaç zamandır hüznümü Gülmek yok. Bir güle benzemek yok. Sonundayım bütün yolların Bir bilinmezi yaşıyorum Öncesi yok. Şuramda kış. Soğuk ve ayaz. Şuramda yokluğunun derin sancısı. Rezil bir sonu yaşıyorum kaç zamandır... Hiçbir ölürü yok. Eskitmişiz şimdilerde çoğu şeyi, Eskimek diyorum canım Yoksun hiçbir yerde. /Kenan Vançin/
Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim" dedi: Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: "Seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda..." /Oğuz Atay/
Çünkü, biliyorum, günaha gırtlağınıza kadar batmak değil, başkaşının günahsız kalabildiğini görmek daha çok acı verir sizlere...
Birşeyin haddi aşınca zıddına dönüştüğünü biliyordum.Mesela gözyaşı ve ağlama haddi aşarsa insan artık gülmeye başlar veya çok gülen insanın tavrı tersine dönüp gözünden yine yaş gelirdi. Atlar hızlanınca arabanın tekerlekleri nasıl hızla dönmeye başlar ve gitgide tersine dönüyormuş gibi görünürse, bütün sevinçler sonunda kedere, bütün kederler sonunda neşeye, bütün konuşmalar da sonunda sükuta varırdı. /İskender Pala/