" En zoru ne biliyor musun ağabey? Geride bıraktıklarının son bakışları kalıyor aklında. Gurbette kendinle her yalnız kaldığında o bakışları hatırlıyorsun. Benim hatırladıklarım bana hep acı verdi. Sevgi dolu bakışlar değildi hiçbiri..."
" O bir tek isimle gözlerine yaşlar hücum eder Ahmet Muhtar'ın. Koca dünyada yapayalnız kalmış gibi hisseder bir an. Gözbebeklerine toplanan bulutlar isyan, öfke, üzüntü, ne varsa toplayıp getirmiştir..."