Yedi kez küçümsedim ruhumu:
İlki yükseklere ulaşmak için boyun eğdiğinde.
İkincisi, sakatların önünde topalladığında.
Üçüncüsü, zor ve kolay olan arasında seçim yapması gerekince kolayı seçtiğinde.
Dördüncüsü, bir yanlış yaptığında başkalarının da yanlış yaptığını düşünerek kendisini rahatlattığında.
Beşincisi, zaaflarına dair hiçbir şey yapmayıp bunu kendi sabrının gücüne mal ettiğinde.
Altıncısı, kendi maskelerinden birinin olduğunun farkına varmadan bir yüzün çirkinliğini hor gördüğünde.
Yedinci ve sonuncusu, bir şükran şarkısı söylediğinde bunu bir erdem olarak farz ettiğinde.
Uyanırlarken bana,
"Sen ve içinde yaşadığın dünya sonsuz bir denizin sonsuz kıyısında bir kum tanesinden başka bir şey değilsiniz,"dediler.
Ben de rüyamda onlara,
Ben sonsuz olan denizim ve tüm kainat, üzerinde gezindiğim kıyıdaki kum tanelerinden başka bir şey değildir," dedim.