Reklam
"Dünyaya geldik gitmeye/ Hüsn ile an seyretmeye". Aşkla anı seyretmek ne kadar güzel bir şey. O an, her şeye aşkla, sevgiyle, muhabbetle bakmak, oradan sızan sevgiyi içimize alabilmek, onun içimize girmesine izin vermek..
Her vakit, her an insana bir emanet, hayat da bir emanet, her şey bir emanet. Nasip var hiç şüphesiz, kısmet var, kader var, tecelliyat var.
Yaşanan anda olabilmek, ibnü'l-vakt olabilmek, zuhurata tabi olmak, nasibin rüzgarına, kendi rüzgarımızı açabilmek o kadar kıymetli ki..
Verilene razı olmak, eskilerin kazaya rıza dedikleri, bütün bunlar kalbi terbiye ediyor. Bu kalp terbiyesi olmadığı zaman insan varlığı muhteşem bir enerji içermesine rağmen sınırlı kalıyor. Adeta çölde vaha arar gibi ya da sizin az önce söylediğiniz gibi deniz suyu ile hararet gidermeye dönüşüyor. Orada bitiyor, tükeniyor.
Reklam