Ayrıca yüreğimi değil, aklımı ve yeteneklerimi beğeniyor, oysa her şeyin kaynağı yürektir: tüm gücün, tüm mutluluğun, tüm kederin.Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir - ama yüreğimdir yalnızca bana ait olan.
Efkârlı olduğu halde mutsuzluğunu gizleyebilecek,yakınlarının neşesini yok etmeden onu kendi başına üstlenebilecek kadar kişilik sahibi olan tek bir insan gösterin bana! Bu efkâr,daha çok,kendi kişiliksizliğimizle ilgili içsel bir kaygı,kıskançlıkla iç içe,aptalca bir kendini beğenmişliğin kışkırkttığı bir aşağılık duygusu değil midir? Mutlu edemediğimiz insanların mutlu olduklarını görüyoruz ve buna dayanamıyoruz.