aysel
@ayseltr
22 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Eğleniyorlardı, yaşıyorlardı. Ve ben, kafamın içine ve yalnız kendi ruhuma kapanmakla onların üstünde değil, altında bulunduğumu anlıyordum.
Reklam
Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan şeyleri birbirimizde bulduktan sonra diğer teferruatı görmemezlikten gelmek, daha doğrusu büyük bir hakikat için küçük hakikatleri feda etmek, daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı?
Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.
İnsanların birbirlerini aramalarını, bulmalarını ve birbirlerinin içini seyretmek için konuşmanın neden muhakkak surette lazım olmadığını, neden bazı şairlerin boyuna tabiatın güzelliği karşısında yanlarında konuşmadan gidecek birini aradıklarını anladım.
Beraber yürüdüğümüz zamanlar yanımdan gidenin bir insan olduğunu bütün kuvvetimle hissetmiyor muydum?
Reklam