Gidebilirdim, çünkü beraber yaptıklarımızın paha biçilemez hatıralarını her seferinde yanımda götürürdüm. İnsanların güzel anılardan başka bir şey veremeyeceklerine inanıyordum.
Eğitimde popüler bir kavram olmayan "sevip yitirme" ekolüne aittim. Kurslar, profesyoneller, hepsi fazla müdahil olmaya karşı vaaz verirlerdi. Bense bunu yapamadım. Müdahil olmadan etkili bir şekilde öğretemezdim ve kalbim, sevip yitirme ekolüne ait olduğundan, sona gelindiğinde ayrılabilirdim. Bu her zaman acıtırdı ve bir çocuğu ne kadar çok seversem o kadar acıtırdı.