Ayşe Özçivit
@ayseozcivit
49 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Çok üzgünüm. O kadar sıkıldım ki okurken. Havada asılı kalan konulara mı üzüleyim bu kadar uzatılıp sonunun hiçbir yere bağlanmamasına mı yoksa zamanımı boşa harcadığıma mı üzüleyim karar veremiyorum.
Çok karışık duygular içindeyim. Severek başladım güzel gitti sonralara doğru bir tutam sıkıcılaşıyor diye düşünürken yazar yapmış yapacağını ufaktan bi şaşkınlık olmadı değil. Geçmişi okurken hüzünlendim geleceği okurken yazarın şimdiki zamanın olaylarını sondan başlayıp başa doğru yazması önce biraz kafamı karıştırdı sonra toparladım sonlara geldiğimizde noluyor ya dedim o sırada da kafam biraz karışmış olabilir ama o son sayfalarda okuduğum şey beni allak bullak etti üzdü (spoi vermek istemiyorum) yazar insanın aklıyla oynamış resmen benimkiyle oynadı en azından. Kitap bittiğinde ilk sayfaya geri döndüm..
Basit ama çok sıcacık bir hikaye. Aslında Addie’nin yaptığı büyük cesaret sadece komşun olarak tanıdığın bir adamı her akşam eve sokmak akıl karı değil ama o kadar yalnızlıktan bıkmış ki ne olacaksa olsun demiş anlaşılan. Sadece sohbet edeceğiz diyerek başlayan bir şeyin bir erkek bir kadın bir araya gelince sadece sohbet olarak kalamayacağı yine şaşırtmadı atalarımız boşuna dememiş ateşle barut yan yana durmaz. insanlar kaç yaşında olursa olsunlar bir eşe her zaman ihtiyaç duyuyorlar. Sonu tatlıya bağlansaydı daha da sevebilirdim. Addie’nin yıllar sonra yaşadığı bu “macera” için mücadele etmemesi beni biraz kızdırdı. Kimseye aldırış etmeden bu olayı yaşayabilen bir kadının mücadele etmeyi denemesini beklerdim. Çabuk okunan bir kitap. Filmi de varmış onu da seyredip pekiştirmeyi düşünüyorum
