Yazar:
Volkan Zamanoğlu
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Eksiklik Hissinin Romanı
Oyuk, yalnızca bir hikaye anlatmıyor; insanın içinde yıllarca taşıdığı eksiklikleri, bastırdığı kırgınlıkları ve geçmişin bıraktığı derin izleri anlatıyor. Volkan Zamanoğlu bu kitapta özellikle “insanın içindeki boşluk” temasını çok güçlü işlemiş. Sevgi eksikliği, aidiyet arayışı, susarak büyüyen acılar ve insanın kendi içine kapanışı satır aralarında sürekli hissediliyor.
Kitabı okurken en çok şunu düşündüm: Bazı yaralar iyileşmiyor, sadece insanın içinde bir oyuk olarak kalıyor. Zaten kitabın adı da tam olarak bunu karşılıyor. Karakterler konuşmaktan çok susuyor ama o suskunluk bile sayfalarca anlatımdan daha ağır geliyor.
Yazarın dili oldukça sade ama duygusu çok yoğun. Gösterişli cümleler kurmadan insanın içine dokunabilmesi kitabın en güçlü yanıydı benim için. Okurken zaman zaman kendi kırgınlıklarımla, geçmişte içimde bıraktığım boşluklarla yüzleştim.
Oyuk, bittikten sonra etkisi geçmeyen; insanın içine sessizce yerleşen kitaplardan biri. Özellikle psikolojik derinliği ve insan ruhundaki eksiklik hissini anlatış biçimiyle uzun süre akılda kalacak bir eserdi benim için.
Keyifli okumalar.
"Herkesin içine çekildiği bir boşluğu var."Edebiyat
İki adam, iki kadın, çokça resim, biraz müzik, biraz rüya, hep ve çok sevgi: 
Oyuk.
Bu platformda herhangi bir kitapla ilgili başı sonu belli bir şeyler söylemekten hep uzak durdum. Okuduklarımdan ne aldığım, neyi sevdiğim, neyi sevmediğim, hangi kitabı zor bela bitirip hangisi bitmesin diye gözlediğim bana kalsın istedim. Ne oldu da bu değişti diye sorarsanız; dostluk derim.
Zamanoğlu yüzünü hiç görmediğim, oturup bir kahve içmediğim ama yıllardır dostum olan bir adam. Gün geldi bir kitap, bir mektup, bir selam, bir tebessüm aracılık etti bu dostluğa. Gün geldi sadece o yazdı, ben okudum; bilmedi bile. 
Şehzadeye Rüya 'dan sonra ikinci kitap bu. Şehzade'yi de pek sevmiştim ama Oyuk bir başka. Kitabı okuduğum üç gün boyunca Kerem, Bora, Deniz ve Özge hep içimde bir yerlerde benimle birlikte gezdi. Birlikte yolculuk ettik, işe gittik, insanlarla konuştuk, uyuduk ve uyandık. Çok da uzun olmayan bir romanın karakterleriyle bu kadar içli dışlı olmayı beklemiyordum. Volkan'ın kalemine aşina olduğum için mi, karakterlerin her birinin duygularını derinlerde yaşayan insanlar olmasından mı yoksa doğduğum günden bu yana içimde dolmak bilmeyen bu oyuk yüzünden mi kitabı bu denli içselleştirdim bilmem. Okuduğunuzda dünya değişmez ama belki siz dönüp kendi içinizdeki boşluğa bir daha bakarsınız. Belki en yakınınızdaki sevgiliye, dosta, aileye dönüp onların sizin için ne kadar kıymetli olduğunu anlatırsınız. İnsanın insana şifa olmasının ardındaki sırrı, içimizdeki oyukları hiç kimsenin doldurmayacağını bilmenin hüznünü düşünürsünüz. Belki..
Oyuk.
Bu platformda herhangi bir kitapla ilgili başı sonu belli bir şeyler söylemekten hep uzak durdum. Okuduklarımdan ne aldığım, neyi sevdiğim, neyi sevmediğim, hangi kitabı zor bela bitirip hangisi bitmesin diye gözlediğim bana kalsın istedim. Ne oldu da bu değişti diye sorarsanız; dostluk derim.
Zamanoğlu yüzünü hiç görmediğim, oturup bir kahve içmediğim ama yıllardır dostum olan bir adam. Gün geldi bir kitap, bir mektup, bir selam, bir tebessüm aracılık etti bu dostluğa. Gün geldi sadece o yazdı, ben okudum; bilmedi bile. Şehzadeye Rüya 'dan sonra ikinci kitap bu. Şehzade'yi de pek sevmiştim ama Oyuk bir başka. Kitabı okuduğum üç gün boyunca Kerem, Bora, Deniz ve Özge hep içimde bir yerlerde benimle birlikte gezdi. Birlikte yolculuk ettik, işe gittik, insanlarla konuştuk, uyuduk ve uyandık. Çok da uzun olmayan bir romanın karakterleriyle bu kadar içli dışlı olmayı beklemiyordum. Volkan'ın kalemine aşina olduğum için mi, karakterlerin her birinin duygularını derinlerde yaşayan insanlar olmasından mı yoksa doğduğum günden bu yana içimde dolmak bilmeyen bu oyuk yüzünden mi kitabı bu denli içselleştirdim bilmem. Okuduğunuzda dünya değişmez ama belki siz dönüp kendi içinizdeki boşluğa bir daha bakarsınız. Belki en yakınınızdaki sevgiliye, dosta, aileye dönüp onların sizin için ne kadar kıymetli olduğunu anlatırsınız. İnsanın insana şifa olmasının ardındaki sırrı, içimizdeki oyukları hiç kimsenin doldurmayacağını bilmenin hüznünü düşünürsünüz. Belki..
İnsanın içerisinde kimsenin görmediği ve de gösterilmek istenmeyen zamanla unutulmuş yaralar vardır. Bunlar zamanla derin uyku haline gelir, geçmişin ağırlığını taşır, hatıralarla var olur. Aynı zamanda bize kim olduğumuzu hatırlatır. Her şeye rağmen bu boşluklar manevi yönden bir eksiklik değil aynı zamanda yaşamın şekillendirdiği alanlardır bizler için. Çünkü gözle göremediğimiz her anlam o boşlukta toplanır.
Kerem, Bora, Özge ve Deniz…
Bolca yaşam çokça var oluş…
Kitabın içinde öyle cümleler var ki, felsefesi yoğun, zihninizin içinde dolanıp duruyor cümleler. İnsan olmanın çeşitli halleri içinde duygudan duyguya geçişte bir tahterevallinin tarafları gibi kimi inişte kimi çıkışta seyrediyor.
63 bölümden oluşan kitap, karakterlerin yaşamı, psikolojileri ve birbirlerini ile olan bağlarını anlatırken derinlikli bir tablo sunuyor. Her birinin içindeki “oyuk”ları ise görmek mümkün. Yaşamda da öyle değil mi, hepimiz birbirine dokunarak yaralıyoruz. Fakat yaşam boyunca bir bütünü oluşturmuyoruz, çokça boşluklar var içimizde. Doldurmaya çalıştıkça aslında derinliğini artırdığımız.
Çok üzgünüm. O kadar sıkıldım ki okurken. Havada asılı kalan konulara mı üzüleyim bu kadar uzatılıp sonunun hiçbir yere bağlanmamasına mı yoksa zamanımı boşa harcadığıma mı üzüleyim karar veremiyorum.
Başlarda sıradan bir karşılaşma hikayesi okuyacağımı düşünürken sayfalar ilerledikçe kendimi çok daha derin ve karanlık bir arayışın içinde buldum. Kerem ve Deniz’in yollarının kesişmesi, basit bir tesadüften çok geçmişin izlerinin bir araya gelip yankı bulduğu sarsıcı bir ana dönüşüyordu.
Hikayede resimlerin merkezde olması en etkileyici detaylardan biriydi. Deniz’in annesinden kalan 63 parçalık tabloyu bir araya getirmeye çalışması ve bu süreçte aslında annesinin ne anlatmak istediğini çözmeye çabalaması, hikayeye bambaşka bir derinlik katıyordu. Kerem’in bu arayışta ona eşlik etmesi ise anlatıya ayrı bir boyut kazandırmıştı. Çünkü o resim yalnızca bir tablo değil içinde saklanan pek çok gerçeğin anahtarı gibiydi.
Kitaptaki yan karakterler de hikayeye ayrı bir renk katmış. Özge, Bora ve Şevket her biri kendi hikayesiyle anlatıyı zenginleştirip farklı yönlere taşımayı başarmıştı.
Bir de kitapta anlatıcı var ki… Bunu başta söylemeliydim aslında. Açıkçası zaman zaman sinir oldum Hem sürekli merakta bırakıyordu hem de fazla konuşuyordu. Ama tüm bunlara rağmen hikayeye kattığı anlam başkaydı.
Anlatımın akıcılığı ve sürükleyiciliği sayesinde kitabı elimden bırakmadan okudum. Bir bölüm daha derken kendimi son sayfada buldum. Üstelik finaliyle de beni şaşırtmayı başardı.
Oyuk, Volkan Zamanoğlu’nun kaleminden çıkan, insanın iç dünyasına ve ilişkilerine odaklanan, yer yer düşündüren bir roman.
Kitap boyunca karakterlerin duygu dünyasına yakından tanık oluyoruz. Özellikle iletişim, anlaşılma ihtiyacı ve insanın kendini ifade etme çabası hikâyenin merkezinde yer alıyor. Farklı bakış açılarıyla ilerleyen anlatım, olaylardan çok hislere odaklanıyor ve bu da kitabı daha içsel bir hale getiriyor.
Anlatım dili oldukça sade ve akıcı. Okurken sizi yormuyor ama bir yandan da satır aralarında durup düşünmek istiyorsunuz. Bazı bölümlerde kendinizden bir şeyler bulmanız çok mümkün; bu da kitabı daha samimi kılıyor.
Genel olarak, duygulara ve insan ilişkilerine odaklanan, sakin ama düşündürücü bir okuma deneyimi sunuyor. Özellikle içsel anlatıları sevenler için keyifle okunabilecek bir kitap. Ben okurken keyif aldım ve bazı cümlelerin altını çizmeden geçemedim.
"Bazen böyledir. Kurar, tasarlar, düşünürsünüz. Birbirinden güzel sözler, şiirler biriktirirsiniz. Hiçbiri muhatabını bulmaz. Ölümlerin hepsi erken, ayrılıkların hepsi yanlıştır."
Roman
İnsan bazen içindeki boşluğu tarif edemez; neyin eksik olduğunu hisseder ama adını koyamaz. Oyuk tam olarak bu hissin etrafında dolaşıyor. Kerem ve Deniz’in karşılaşması ilk başta bir tesadüf gibi duruyor ama sayfalar ilerledikçe bunun aslında iki yarımın birbirine çarpması gibi bir şey olduğunu fark ediyorsun.
Hikâyede çok büyük olaylar yok belki ama zaten mesele de bu değil. Daha çok karakterlerin içinde dolaşıyorsun. Bazen bu hoşuma gitti, bazen de “bir şey olsun artık” diye içimden geçmedi değil. Ama yine de bırakmadım, çünkü o iç dünyaya girdikçe çıkması zor oluyor.
Sanat kısmı da ilginçti. Bir tablonun peşine düşmek sadece bir gizemi çözmek gibi değil; daha çok insanların sakladığı şeyleri kurcalamak gibi hissettirdi bana. Hani bazı duygular vardır, yüzeye çıkınca rahatsız eder… kitap biraz onu yapıyor.
En çok sevdiğim şey, okurken ister istemez kendine dönmen. Ama bu her zaman rahat bir şey değil. Bazı yerlerde durup düşündüm, bazı yerlerde de sadece boş boş baktım sayfaya.
