ayşe pelikli
@aysepelikli
5 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Hayat dansı hiçbir zaman durmaz. Ama bir gün hepimiz birer birer sahneden ineceğiz. Daha önce inen o en büyük dansçılar gibi. Sahneden indiği bile fark edilmeyen o insanlar gibi. Ancak sahneden inene kadar hepimizin hayat dansı, her an devam ediyor. Bu dans, siz durduğunuzda bile durmaz. Dansa bir an önce adapte olup bir yerinden yakalayabiliriz. Koreografiyi baştan yazabiliriz. Sahnenin neresinde duracağımıza karar vermek için hiçbir zaman geç değil. Bu devasa hayat sahnesinde herkese yer var. Korkmayın, hepimizin kendine ait bir sahnesi var. Tamamı için aysepelikli.com/post/bi-tmeyen-...
Reklam
Ekim 2022
Ben yalnız bir kızım, yapayalnız
Kimse sallamıyor salıncağımı
Bakıyorum dünyaya
Şiir yazıyorum ya hani
Şu kadar yalnızım diyeceğim, bu kadar yalnızım diyeceğim
Benim kadar yalnız bir şey bulamıyorum
Benim huzurumu çalıyorlar
Dostluğumu çalıyorlar
Keyfimi çalıyorlar
İyi niyetimi çalıyorlar
Umudumu da alıp benden gidiyorlar
Çok isterdim biri beni çok sevsin
Bi de uzun uzun dinlesin
Bütün yalnızlığımı dinlesin
Sonra yalnızlığımı alıp götürsün benden
Kendi gelsin
Çok isterdim
Ayşe PELİKLİ
aysepelikli.com/blog/categories...
...
Bu mavi gezegenin, içinde olup bitenlerden zerre kadar haberi yok. Bizim kullandığımız anlamıyla dünya, aslında bizim gördüğümüzdür. Yani tek bir dünya yoktur. Herkesin kendi dünyası vardır. Fakat tüm dünyalar birbirini etkileyerek kolektif bir dünya oluşturur. İşte siz kendi dünyanıza güzelliklerle, umutla bakarsanız dünyanız da size güzelliği ve umudu getirir. Herkesin kapısının önünü süpürdüğü bir sokağın tertemiz olması gibi herkesin umutla baktığı bir dünya da kocaman bir umuda dönüşebilir. Tamamı için aysepelikli.com/post/ben-bu-yaz...
Şubat 2022
Büyük bir kasırgada kaybolmuş bir diyarda
Yüzyıllardır yüzmeyen bir deniz kızı varmış
Bilmediği bir sebepten sularda dışlanırmış
Kimse görmesin diye geceleri yaşarmış
Gündüzleri uyuyan kız bir dalgayla sarsılmış
Kızıl suları görünce deniz yanıyor sanmış
Bir de bakmış karşıda ateşten bir top durur
İner denize doğru suları yakar kavurur
Yüzmeyen deniz kızı kulaçlarını atmış
O yüzdükçe uzaklaşan topa ulaşamamış
Ertesi gün yine yüzmüş yine kaçırmış topu
Gece olunca tutmuş dolunayın yolunu
Dolunay kıza demiş ki onun adı güneştir
Güneş benim kaynağım, dünyanın esiridir
Güneş her gün dans eder dünyanın çatısında
Bana da ışığından vermek zorunda hala
Neden demiş ama kız neden aldı bu cezayı
Çünkü demiş dolunay, emaneti korumadı
Ona verilen kızıl rengi dünyaya saçmalıydı
Ama o bir deniz kızının saçlarını boyadı
Anlamış ki deniz kızı güneş onun aşığıymış
Bir periden dinlemişti, aşıklar kavuşmazmış
O yüzden ne kadar yüzse ona ulaşamazmış
Hayat, sabırla ve güvenle yapacağımız bir puzzle gibidir. Bazen yapasımız gelmez, bazen doğru parçayı uzun süre bulamaz ve umudumuz kaybederiz. Bazen de bir ilham, bir şans gelir, büyükçe bir kısmı tek seferde hallederiz. Bazen başkaları da yardım eder. Bazen tek başımızayızdır. Kimileri ortadan başlar, kimileri önce çerçeveyi yapar. Bazısı da blok blok ilerler, sonra birleştirir. Önemli olan puzzle’a bir an önce bitmesi gereken bir dert gözüyle bakmamak. Önemli olan, süreçten zevk almak ve sürece güvenmek.
Ne kadar hata yapsanız da, yorulsanız da, parçalar/renkler ne kadar birbirine benzese de devam ettiğiniz takdirde o puzzle’ın biteceğinden eminsinizdir. Çünkü bitince neye benzeyeceğini bilirsiniz. Aslında devam ettiğiniz takdirde hayatın da neye benzeyeceğini bilirsiniz ama korku bazen insana bildiklerini unutturur. Sonuç olarak hepimizin bir kutu puzzle’ı vardır. Ondan kurtulamayız. Onu ya kutusundan hiç çıkarmaz, bir köşede tozlanmasını bekleriz ya bir hevesle başlar ama yarım kalmış bir yayıntı olarak ortada bırakırız (ki bu en kötüsüdür) ya da özenle hazırlayıp duvarımıza asarız.
tamamını okumak için aysepelikli.com/post/t%C3%BCm-e...
Reklam