Aysu
@aysugizir
Her şey bir başkasına aitken,hiçbiri benim için değilken nasıl bu kadar kör olabilirim; hatta bana karşı sevecenliği,alakası,sevgisi bile...evet,bana olan sevgisi bile,kısa süre sonra birisiyle buluşacak olmanın verdiği bir mutluluk ve bu mutluluğu benimle paylaşma arzusundan başka bir şey değilken?
Reklam
Söylesenize,neden hiçbirimiz birbirimize karşı kardeşçe davranamıyoruz? Neden en iyi insanlar bile sanki hep başkalarından bir şeyler gizler,hep susar? Sözlerinin yel olup gitmeyeceğine emin olduğun zamanlarda bile neden yüreğinden geçenleri dosdoğru söyleyemezsin? Herkes olduğundan daha ketum görünüyor,sanki hemen dile getirirlerse duygularının zedeleneceğinden korkuyorlar...
Fakat mutluluk ve neşe insanı nasıl güzelleştiriyor! Yürek sevgiyle nasıl da kaynıyor! Sanki kendi yüreğini alıp bir başkasının yüreğine dökmek istiyorsun,herkesin neşelenmesini,herkesin gülmesini istiyorsun. Mutluluk nasıl da bulaşıcı!