Oysa ben her an sana bakmak, bir sözünü kaçırmamak; bir kıpırdanışını , yüzünün her an değişen bütün gölgelerini izlemek, her an yeni sözler bulup söylemek istiyorum.Her mevsimde,her gittiğimiz yerde,insanlarla ve insanlarsız, aşkın değişen yansımalarını görmek istiyorum.Butun bunlar beni yoruyor.Sen orada duruyorsun ve beni seyrediyorsun sadece.
Zavallı bir ruh, insanın nereye götürebilirdi? İnsanın ihtiyaçlarını nasıl karşılayabilirdi? Her gün karşınıza çıkan canlı,elle tutulur varlıklarla bir ruh nasıl başa çıkabilirdi?