Nasıl anlatsam bilemiyorum...
O kadar anlamlı, o kadar içdenlikle yazılmış bir kitab ki... Okurken resmen bayıldımm, her cümlesinde duygulandım, ağladım...
Kitabın kapağında yazılmış bir cümle: "Kahverengi dallardan pembe çiçekler açdığına göre ümitsizliğe gerek yok".
Sanarım artık her cümlenin anlamını anlayacaq kadar büyüdüm ve artık o evredeyim. Kitapdan o kadar cümle paylaşmaq istiyorum ki, şöyle bir cümle okudum, diyorki, "Limanım sandığım insanlarda dibe battım. Bende artık kendimden başka kimseye sığınmam".
Bir Şaman sözü der ki: "Sevdiklerine bağlı ol ama bağımlı olma. Fedakar ol ama kendini feda etme. Dünü unutma, sopalanıb kalma da. Sabret ama katlanma. Eleştir ama suçlama. İste ama israr etme. Ve en önemlisi hiç kimseye biat etme. Bir gün hepimizin öleceğini de asla unutma"
Her şey dengeyi kurabilmekle alakalı aslında. İyi ayarla."
"Olanlar bir rüyadan ibaretti zaten ve rüyaları da kimse hatırlamaz"
"Doğru onları kim hatırlar ki, hem aşk dediğin de yapmacık bir duygudan başka nedir ki?"
Bu kitab məktəbdə oxuduğum vaxtlar qarşıma çıxmışdı və mən bunu mütləq oxuyacam demişdim. Təsadüfən sonralar bu kitabı görəndə aldım və oxuyarkən ilk başlarda çox sıxıldım və yarıda qoyub başqa kitablar oxudum. Yenidən kitabı davam etməyə başladım. Kitab o qədər maraqlı idi ki, sanki kitabın içində imişəm kimi hiss edirdim və niyə daha əvvəl bitirmədiyimə heyifislənirdim.
İki gəncin sevgi hekayəsini danışan bu kitab, müharibə illərində baş verənlərdən də bəhs edir. Ayrı dünyanın insanları olan iki gəncin bir-birini sevməsindən və onların ayrılıqlarından bəhs edir. Ancaq illər sonra yenidən bir araya gəlirlər…
Love, love, love…
Nə qədər uzaqda olsalarda, bir-birilərindən ayrı düşsələrdə hər zaman bir-birlərinə sadiq olmaları gerçək sevginin olduğunu göstərir.
Mənə görə çox təsir edici bir kitab idi, oxuyarkən həm həyəcanlandığım, həm də ağladığım bir kitab oldu… Oxuyub aşırı dərəcə bəyəndiyim kitablardan birisən