S.
@ayysera
22 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Yalnız – Zeynep Kaçar | Derinlik Vadeden ama Sığ Kalan Bir Anlatı
Zeynep Kaçar’ın Yalnız romanı, ilk bakışta kadınların iç dünyasına cesurca yaklaşan, toplumsal baskıların gölgesinde şekillenen bir anlatı vaadiyle dikkat çekiyor. Ancak bu vaat, sayfalar ilerledikçe hızla buharlaşıyor.
Tematik olarak sağlam bir zemine oturabilecek bir konu, yazarın birbirini tekrar eden düşünceleri ve bir türlü ilerlemeyen anlatımıyla kendi kendini tüketiyor. Sayfalar boyunca aynı duygusal seste, aynı fikirlerin çevresinde dolanmak… Bir romanı ilerletmek yerine yerinde saydırmanın en etkili yolu bu olsa gerek. Başkarakter, romanın başında hangi noktadaysa sonunda da orada. Bir kırılma anı veya okuru sürükleyecek dramatik bir yükselme mi ? Hayır, teşekkürler. Yazar sanki hikâyeyi anlatmak yerine onu “düşünmeye” karar vermiş.
"Yalnız" , adıyla mükemmel uyumlu bir eser: Okur, karakterle değil, kendi sabrıyla yalnız kalıyor. Kadınların iç dünyasını anlatma hayali, tekrarlara ve durağanlığa yenik düşmüş. Bir romanın okuyucuda bırakması gereken izlenim neydi hatırlamak gerek; çünkü bu kitapta geriye yalnızca “Hepsi bu muydu?” sorusu kalıyor.
Reklam
Masalın Yarası, Güzel Olan İyidir Yanılsaması1000Kitap
Ormandaki Kalpsiz Ceylan – Mine Söğüt | Ceylanın Kalbi, Masalın Yarası, Güzel Olan İyidir Yanılsaması
Masallardaki İyi-Kötü Çatışması Düzleminde Bir Mine Söğüt Masalı İncelemesi
Klasik masallar, Pamuk Prenses ya da Külkedisi, bize çok eski bir kuralı öğretir: "İyilik güzelliğe yazılır, kötülük çirkinliğin alnına kazınır." Pamuk Prenses’in bembeyaz teni, kan kırmızısı dudakları, masumiyetini simgelerken; üvey annenin güzellik takıntısı kıskançlıkla kirlenmiş, kötülüğe dönüşmüştür. Masal evreni uzun yıllar boyunca çocuklara şu mesajı fısıldamıştır: “İyiliğin yolu güzellikten, kötülüğün yolu çirkinlikten geçer.”
Mine Söğüt’ün Ormandaki Kalpsiz Ceylan’ı klasik masal evrenini bir tur döndürmüş, rastgele bir yerde durdurup bir pencere açmış ve bu pencereden görünenler, yüz yıllık masalların iyilik kötülük kavramlarını kökten sarsmış, 'Güzel olan iyidir, çirkin olan kötüdür.' yalanını ortaya çıkarmış.
Masal, hepimizin bildiği Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler masalında olduğu gibi prensesi öldürmeye kıyamayan avcının, ceylanın kalbini çalmasıyla başlar. Ancak bu sefer işler farklıdır. Çünkü Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler, kadını güzelliğiyle kutsayıp edilgenliğe mahkûm ederken Ormandaki Kalpsiz Ceylan, öznenin kendi varoluşunu ve arayışını, masalın merkezine yerleştirir. Burada Kalpsiz Ceylan yine güzeldir, ama güzelliği iyiliğinin kanıtı değildir. Hatta kalbinin olmayışı, güzellik ile iyilik arasındaki o “geleneksel bağı” koparır. Kalpsizlik bir eksiklik değil, kendi varlığını kurma biçimi olarak karşımıza çıkar. Pamuk Prenses bekleyen özne iken, Kalpsiz Ceylan kendi masalının sorusunu soran bir figürdür.
Pamuk Prenses’te üvey anne kötülüğün bedenlenmiş hâlidir, kıskançlıkla ve bencillikle tanımlanır. Kalpsiz Ceylan’da ise kadın figürleri tek boyutlu değildir; kıskançlık