Aysima
@ayysimaa
89 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Çok mutluydum o günlerde,ama fark etmek istemiyordum. Şimdi yıllar sonra,fark etmemenin belki de mutluluğu korumanın en iyi yolu olduğunu düşünüyorum.
Reklam
Her akıllı insan hayatın güzel bir şey olduğunu,amacının da mutlu olmak olduğunu bilir...Ama sonra yalnızca aptallar mutlu olur. Nasıl izah edeceğiz bunu?
Dahası,o anda ben gerçekten ona, onun bana aşık olduğundan daha da çok aşık olsaydım bile,aşkının aldığı korkutucu boyutu ilk Füsun itiraf ettiği için,oyunu o kaybetmişti. Nereden hangi rezil tecrübelerden edinmiş olduğumu bilmek bile istemediğim içimdeki "aşk bilgesi" tecrübesiz Füsun'un ,benden daha içten davrandığı için oyunu kaybettiğini sinsice müjdeliyordu bana. Bundan , artık kıskançlık derdimin ve takıntılarımin Sona ereceği sonucunu çikarabilirdim.
Güzel ve mutlu hayatıma bütün alışkanlıklarımla devam edebilmek için Füsun'a aşık olmamam gerektiğini , o gecelerde Nişantaşı'nın ışıklarını seyrederken arada bir aklımdan geçiriyordum. Bunun için Füsun ile arkadaşlığa, onun dertlerine, şakalarına ve insanlığına kapılmamam gerektiğini seziyordum.
Bana yalan söylemenin isterdim aslında... Çünkü insan ancak kaybetmekten çok korktuğu bir şey için yalan söyler