Sorun, insanların unutmaları değil, her zaman aynı şeyi unutmamaları. Birinin anılarında canlı kalan bir nesne bir başkasının kafasından temelli silinmiş oluyor. Bu, iki kişinin anlaşabilmesini çok zorlaştırıyor, aşılmaz engeller yaratıyor
“Yaptığınız korkunç bir şey. Şu anda ne yaptığınızın farkında mısınız acaba?”
“Evet efendim. Şantaj yapıyoruz.”
“Bu yaşta… Acınacak bir durum.”
“Evet, o noktaya gelmiş olmamız acınacak bir şey.”
Benim yadırgadığım, her şeyin yıkılması değil, bir çok şeyin hala var olması, hala ayakta kalması. Bir dünyanın yok olması çok uzun sürüyor. Düşünebileceğinden çok daha uzun.