Çocuk emeklemeği daha sonra yürümeyi öğrenip sürekli daha geniş bir uzamı keşfettikçe, yaptığı herşeyin mutluluk kaynağı olmadığını anlamalıdır. Dünya tehlikeli bir yer haline geldiğinde kendi kırılganlığının ve sınırlarının farkına varması gerekir.
Ebeveynler övgüleri ve dikkatleri ile bize anlaşıldığımızı, takdir gördüğümüzü ve sevildiğimizi hissettirir ve böylece sağlıklı öz saygımızın temeli atılır.
Ebeveynler büyümemize yardımcı olmak ve kendimizi iyi hissetmemizi sağlamak için kusursuz olmak zorunda değillerdir. “Yeterince iyi” olmaları kafidir. İhtiyaçlarımıza uyum sağlamaları ve duygusal deneyimlerimizle yakından empati kurmaları gerekir.
Bir kaosun içinde doğan çocuklar kendilerini hiçbir zaman iyi hissetmezler. Temelde kendilerini “hasarlı ürün” olarak hissederler ve bir ömür boyu bu acı verici benlik duygusundan kaçınmaya çalışırlar.