Ölümü herkesten çok arzulayan, intihar eğilimleri fazlasıyla gelişmiş ve kendine zarar vermeyi ibadet haline getirmiş bir insanın bedeninin hayatta kalmaya çalışması cok büyük bir çelişkiydi.
İyi hissetmenin nasıl bir şey olduğunu bilmediğim için iyileşip iyileşmediğimi anlayamıyordum... Geçmişi düşündüm. Yüzler, isimler. O kadar çok unutmuştum ki. Sanki dün doğmuş gibiydim!
Gecenin sonuna yolculuk. Ne kadar saçma!
Beş yüz sayfa okumaya gerek var mı, gecenin sonuna gitmek için? "Benim" dedim içimden. "Benim gece. Benim son. Benim yolculuk." içinde doğmuşum gecenin. İçinde doğmuşum sonun. Yolculuk yaparak varmama gerek yok. Ben hep oradaydım. Geceyi ben bitirdim. Ancak başkaları kıçlarını kaldırıp gelebilir yanıma ve girerler gecenin sonuna. Benim krallığım orası. Gecenin başlangıcını bilmem ama sonu bana ait...