Adem bir, Adem iki, Adem üç… Kitap bana dondurması hızlı erimiş çocuk gibi hissettirdi. Tüm gün elimden düşüremeyip bir çırpıda bitirdim. Tadı damağımda kaldı desem yeridir. Tuğba Saydam uzun uzun yazsa da günlerce okusam… Duru ve kısa cümlelerle bezenmiş kısacık bir hikaye. Karakter hayatın tam içinden. Kitap boyunca güldüğüm, üzüldüğüm, hissettiğim anlar oldu. Tüm duyguları içinde hissettiriyordu. Hatta öyle ki bazen margarin tadı geldi bazen pis mutfak kokusu bazen ise mezarlık soğukluğunu hissettirdi bana. Tüm duyguların var olduğu ters köşesi bol; şimdi ne oldu ben hangi Adem’le birlikteyim derken bir çırpıda biten, hop diye eriyen bir eser oldu. Devamını okumak için sabırsızlanıyorum. Yazarımızın kalemine sağlık.