Yalnızdım.Terk edilmiştim.Çaresizdim.Evimi özlemiştim ancak orada bile ruhları peşimi bırakmayacaktı.Perişan olmuştum.Küçücük bir kız çocuğu gibi anneme sığınmak istedim; saçlarımı okşasın, yaralarımı sarsın,her şefkatli anne gibi acılarımı öpücükle dindirsin istedim.Korkularımı anlatmak,onun güzel kokulu boynunda soluklanmak istedim.Yüzümü annemin yumuşak tenine gömmek,gözlerimi güzel bir uykuya dalıyormuşçasına orada kapatmak istedim.Kirpiklerime kâbusların gözyaşları değil,annemin nefesi dokunsun istedim.Anneler, çocuklarının kötü rüyalarını def etmezler miydi?Oysa ben geceleri hep tek başıma ağlardım...
"Yapayanlızım Emir," dedim gözyaşlarına hakim olamayarak."Beni neden sevmiyor?"
Bu defa,o bile cevap veremedi."Beni neden sevmiyor ve neden hala onu özlüyorum?İnsan nefret ettiği birini nasıl özler,kendini ona nasıl muhtaç hisseder?"