Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı,gene aynı şekilde,fakat her şeyden habersiz,yaşayıp gidecektim.Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu,benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Hayat beni kaybetmekle hiçbir zey ziyan etmeyecekti.Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu.İşte bu andan itibaren bende, hayatımın istikametine hâkim olan değişme başladı.Lüzumsuzluğuma,faydasızlığıma bu andan itibaren inandım.
Kaybedilen en kıymetli eşyanın,servetin,her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor.Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.Bunun sebebi herhalde,”Bu öyle olmayabilirdi!” düşüncesi yoksa, insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.
İnsan bazenleri en ufak bir şey hissedebilmek için en acı şeylere talip olurmuş.
Benim duygudan noksan olduğum bu dönemde beni ağlatacak kadar bir şeyler hissettirebilen bu kitaba teşekkür ediyorum.Eğer sizde hissetmeyi arzuluyorsanız kesinlikle okumanızı öneririm.Şayet ben her hissedemediğimde bu kitapta soluğu alacağım.İyi şeylerden ziya içimde bir yeis uyandırdı bu kitap ama olsundu o da bir histi.