Baba..BABAMM....
Baba üzerine yazılmış benim okuduğum en muhteşem kitap... O kadar alıntı yapılacak yer varki yazık olur mutlaka okunmalı ve BABA ya olan bağlılık ve sevgi yeniden düşünülmeli.Kaybedilince değeri anlaşılan bir dağdır baba...
Puan vermedi·204 syf.·
2026 10. kitabı
Kimilerinin her şeyin bittiğini sandığı, kimilerinin de yeni bir hayatın başladığına inandığı yerde, yüksek duvarlarla gözlerden gizlenmiş eski bir mezarlığın sessizliğinde Aynalı Baba.
Ayna parçaları taktığı sarığı ve cübbesi, teneke parçaları iliştirdiği pejmürde kıyafetiyle tam bir tezat teşkil eden vakara sahip yaşlı bir adam.
Ve Raci..
Pozitivizm ve maneviyat arasında sıkışıp kalmış huzursuz bir genç.
Osmanlı'nın son dönem aydınlarından
Şehbenderzade Filibeli Ahmet Hilmi, Amak-ı Hayal isimli kitabında buluşturmuştur bu iki karakteri. Kitap, okuru, mürşid-i kamil olan Aynalı Baba rehberliğinde irfana uzanan gizemli bir yolculuğa davet eder. Raci, yolculuğun sonunda hayallerin derinliklerinde kaybolmanın aslında kendini bulmak olduğunu keşfedecektir.
Amak-ı Hayal konusu itibarıyla bir seyri sülûk kitabıdır. Ancak yazım türü olarak hangi kategoriye girdiği tartışma konusu olmuştur. İlk tasavvufî roman olduğunu söyleyenler çoğunlukta olsa da içerisindeki Buda, Zerdüşt, Brahman, Platon gibi İslam dışı unsurların varlığı onu alışılmış bir tasavvuf kitabı olmaktan çıkarmaktadır. Üslup açısından ise her ne kadar roman türüne yakın görülse de modern roman kriterlerine tam olarak uymamaktadır. Bu bakımdan Amak-ı Hayal ne tam bir roman ne de tam bir hikaye kitabı sayılabilmiştir. Muhtevası ise ne sadece tasavvuf ne de sadece felsefedir. Anlaşılan o ki Darulfununda felsefe hocalığı yapan ve tasavvufla iç içe bir hayat yaşayan yazarın bu kitapla amacı, felsefî, tasavvufî ve ahlâkî konulara ait görüşlerini okucuyu sıkmadan bir kurgu dahilinde aktarmaktır. Roman tekniğini ise sadece bir kılıf olarak kullanmıştır.
Amak-ı Hayal iki bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde Raci ve Aynalı Baba'nın tanışmasına ve Raci'nin rüya aleminde
Reklam
Bahçıvan ve Ölüm — Bir kitabı bitirip uzun süre sessiz kalmak istersiniz ya… İşte bu kitap benim için tam olarak öyleydi.
.
“Babam bir bahçıvandı. Şimdi bir bahçe…”
.
Daha ilk cümlesinden insanın içine işleyen bu kitap; yazarın hayatı boyunca idealize ettiği babasının varlığını, onun son günlerini ve yas sürecini oldukça sade ama derin bir dille anlatıyor. Büyük cümleler kurmadan, hayatın içinden seçilmiş kelimelerle insanın kalbine dokunmayı başarıyor.
.
En çok etkilendiğim cümlelerden biri ise şuydu:
.
“Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?”
.
Bu soru kitabı benim için başka bir yere taşıdı. Çünkü insan fark ediyor ki; hatırlamadığımız çocukluğumuzu, gençliğimizi bize anlatan, bizi bize veren çoğu zaman anne ve babalarımız…
.
Kitabı okurken bir başka şeyi daha düşündüm: Anneler için çok şey söylenir, yazılır. Peki ya babalar? Belki sevgilerini daha sessiz yaşarlar ama bir bakışlarıyla güven veren, uzaktan da olsa hep gözleri üzerimizde olan o güç hissi… Belki de baba, hayattaki dağdır.
.
“Korkacak bir şey yok…” diyerek vedalaşmış.
.
Benim için sadece bir baba-kız ya da baba-oğul hikâyesi değil; kayıp, hatırlanmak ve sevginin sessiz hâli üzerine çok etkileyici bir kitaptı.
İyi okumalar
Babamdan ummazdım bunu...·208 syf.·Duygu ve Düşünce
8/10
2026 7. kitabı
Bir kitap her okurda aynı yankıyı uyandırmaz. Metnin gücü kadar, okurun taşıdığı hayat da belirleyicidir. Kimi zaman satırlar yalnızca okunur; kimi zamansa yaşanmışlıklarla çarpışarak derinleşir. Bu kitap, benim için ikinci türden oldu. Anlatıyla kurduğum bağ, ortak bir kayıp deneyimi üzerinden şekillendi ve metin, sıradan bir okuma sürecinden çıkıp kişisel bir yüzleşmeye dönüştü.
Yazarın babasını Noel arifesinde kaybetmesiyle benim babamı 30 Ağustos’ta yitirmiş olmam arasında takvimsel bir benzerlik yok belki; ama ölümün bıraktığı boşluk evrensel. Baba figürü, yalnızca bir ebeveyn değildir; özellikle erkek evlat için, hayata karşı yaslanılan görünmez bir dağdır. O dağ çöktüğünde, geriye kalan yalnızca yas değil, erken gelen bir olgunluktur.
Türk edebiyatında bu kırılmayı en yalın hâliyle Cemal Süreya dile getirir:
“Sizin hiç babanız öldü mü? / Benim bir kere öldü. Kör oldum…”
Bu dizelerdeki körlük, fiziksel değil; dünyaya başka bir gözle bakmaya zorlanan ruhun kararmasıdır. Baba kaybı, insanı bir anda yetişkinliğe fırlatır. Büyüdüğünüzü hissedersiniz, ama aynı anda eksildiğinizi de.
Kitap boyunca hissedilen temel izlek de budur: kayıpla gelen dönüşüm. Yas, burada yalnızca bir acı biçimi değil; kimliği yeniden kuran bir eşiktir. Artık hata yaptığınızda arkanızda duracak o sağlam gövde yoktur. İnsan, kendi ağırlığını taşımayı öğrenir. Kendisi dağ olmak zorundadır.
Puan vermedi·208 syf.··
Beğendi
·2025 123. kitabı
·20 saatte okudu
·Okunma: 13 Kasım 2025 09:02
GEORGI GOSPODINOV-BAHÇIVAN VE ÖLÜM
.
.
.
George Gospodinov'un #bahçıvanveölüm kitabının azıcık okuyayım sonra devam ederim diye elime almıştım bir bakmıştım ki kitabı yarılamışım .
Kitapta anlatılan bir babanın kaybı,satırlar öyle süslü püslü değil ,çok sade hatta aşırı sade ve aşırı bir hüzün var.
Hatta bir cümlesi var ki kitapta "Babam öldü ne yapacağımı bilmiyorum".
Babam hayatta Allah canını sağ etsin ölse ben ne yaparım dedim gerçekten bu kitabı okuduktan sonra. Bazen çok basit cümleler bile kırıp dağıtabiliyor insanı ,o cümlelerdeki gerçekliği ve yaşanmışlığı hissediyorsunuz.
Baba herkes için bir dağdır, bir çınar ağacıdır.
Herkesin sevgisi ayrıdır, hissiyatı babasına karşı kimi aşırı severken,kimi insan saygı duyar sevgisini sakınır gösteremez ama yokluğu volkan gibi yakar içinizi.
Bazı kayıpların acısı sessiz olur bir kabulleniş ile devam eder yazar bu kitabında da vefat eden babasını ve ömrünü bahçesine atamış adamı öyle güzel bir dille ifade etmiş ki onun yokluğu içten, sakin, hüzün ile anlatmış satırlarda yaşadığı duygu yoğunluğunu bir kayıp yaşamasanız bile aşırı etkiliyor insanı.
Bol hüzünlü bir okumaydı benim için. Okumak isteyenlere elbette tavsiye ederim ama okurken mendil hazırlamayı unutmayın.
Bahçıvan ve Ölüm; babayı, hastalıkla mücadeleyi, ölümü, yası iliklerine kadar hissettiren bir kitap. Babası hayatta olanlar belki benim gibi daha yüzeysel anlar durumu ama babasını kaybedenler eminim çok daha iyi anlayacaklardır nasıl bir acı olduğunu.
Kitap ilk etapta bahçıvan olan babanın hastalık sürecini, kanserin ne menem bişey olduğunu, hem hasta için hem yakınları için ne kadar zor bir süreç yaşandığını anlatıyor. Daha sonra beklenen son, yani ölüm. Kitabın kalan yarısında babasıyla yaşadığı anılarını, çocukluğunu anlatıyor. Sevgisini belli edemeyen bir baba figürü ama ufak nüanslarla belli ederler ya babalar o sert görünüşlerinin altındaki sevgi kırıntılarını. Onları çok güzel anlatmış yazar.
Baba klasik olacak ama arkandaki dağdır. O yıkılmayacak gibi gelir insana özellikle çocukluk döneminde. Hayat boyu yanında olacakmış gibi gelir. Ama hayat bu kadar iyimser değil. Bu kitapla bunun da farkına varıyor insan. Çünkü yazar yaşadığı süreci ve acıyı çok akıcı ve etkileyeci bir dille aktarıyor.
Ben çok yoğun duygularla okudum kitabı ve çok beğendim. Tavsiye edeceğim bir kitap oldu benim için.
Keyifli okumalar..
Reklam
Reklam