Haftaiçi saat 7 de kalkmakta zorlanan saat erken çay içesim gelmiyor diyen eşcazım dünya kupası için sabah namazından sonra uyumayıp üstüne birde çay demlemiş 😂 Oğlum babababa nidaları da atınca hadi siz odaya gidin ben maçı anlayamıyorum oğlum ses edince dedi 🙄 tabi şey biraz da ben konuşmuş olabilirim 😂 sanki hoca dinliyor anlayamıyormuş bak bak alt tarafı top peşinde 22 akıllı!! İnsan Koşuyor bunun nesini anlayacaksın allasen 😂😂😂
Birde ben kaç yaşına gelmişim ikinci dünya kupası maçı görüyorum oğlum daha yaşına girmeden görüyor dedi 😂 oğluma bugün madalya takacaklar sanırım dünya kupası maçı gördü diye 😂 Madalyamızı beklemedeyiz 🤣🤣🤣😇
Neyse iyi tarafından bakayım 🙃🙃 çay çok iyi geldi 🥰 Ellerin dert görmesin yoldaşım 😍 Varolasın 🤗
İnşallah bizim çocuklar kazanır 🇹🇷
Başarılar bizim çocuklar 🇹🇷🇹🇷🇹🇷
Reklam
1980 öncesine gidiyorum. Ortaokul öğrencisiyim. Babam bizim evimize de televizyon aldı. Sadece TRT var ve yayınlar siyah beyaz. Günün birinde Charlie Chaplin’i keşfettik. Filmin başından sonuna katıla katıla kahkaha atarak izledik dört kardeş. Bir hafta sonu yine Charlie Chaplin filmi vardı ve saatinin gelmesini dakika dakika sabırla çekiyorken babam:
“Hadi herkes doğruca tarlaya” dedi.
“Ama baba…Baba ne olursun filmi izleyelim. Baba gidelim ama gelip filmi izleyelim…”
Yalvardık. Rahmetli babam kesin kararlıydı ve ısrarımız üzerine sesini yükselterek bizi tarlaya gönderdi. Mısır tarlasında çalışırken ağlıyordum. O filmi izleyemediğim için ağlıyordum. Kalbimde bir yara olarak kaldı bu olay…
Yıllar geçti ve ben baba oldum.
Oğlum ve kızım komşulardan görünce benden de çizgi film kanalına abone olmamızı istediler. Gözyaşlarımı hatırladım ve isteklerini ikiletmeden Kablo Tv’ye ve özellikle o çizgi film kanalı, Jetix miydi o zaman, emin değilim, ona abone olduk. Aradan birkaç ay geçti. O, beni kapıya heyecanla koşup sevinçle karşılayan çocuklarımı arıyorum. Koridorda omuzlarıma alırdım, güreşirdik, konuşurduk, beraber işler yapardık. İlgileri, zekaları gelişsin diye tamir, düzenleme vb. işlerimde işin bir ucundan onlara tuttururdum. Fakat kayboldular.
Neler oluyor? İzliyorum. Tuhaf davranışlar gelişmeye başladı. Öf püf ediyorlar. Bizden büyüklermiş gibi hükmedici konuşuyorlar. Eleştirebiliyorlar. Bir tuhaf bencilleşme, bir acayip kibirlenme… Bir pis maddeleşme, tatminsizlik… Yemeği beğenmeme, istekleri olmayınca seslerini yükseltme, debelenme… Birbirlerini öldürmece, satırla doğrayıp kazana koyup pişirip yemece oynuyorlar.
Bunları çektikleri videodan öğreniyorum. Bunlar daha 6-10 yaşlarında… Dehşete kapıldım. Bunlar çocuk. Bunlar benim sevgili evlatlarım. Korkunç bir
Çocuklar annemizin annesine anneanne deriz peki babamızın annesine ne deriz?
Babababa öğretmenim 🥺
Çok kitap okumuş. Yalamış, yutmuş. Babababa. :) Düşünceye tahammülü yok ama. :) Çöplüksün, kitap yüklü eşeksin! İrfan önemli niğğğmet.
Reklam