"Daha çox anlat" dedim
"Hoşuna gidiyor mu?"
"Çox. Elimden gelse seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç durmadan konuşurdum"
"Bu kadar yola nasıl benzin yetişdiririz?"
"Gider gibi yaparız" dedim
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dostayevski deyir ki;
"Artıq insanlar maraqlı gelmir. Onlarla söhbət etmek, nəyisə bölüşmək istəmirəm. Çünki, söhbətlərin hamısı,
+"Necəsən?"
-"Yaxşıyam sən necəsən?"
+"Məndə yaxşıyam"
deyə başlayıb bitir. Bu artıq heçdə cəzb edici gəlmir. Yeni insanlarda tanımağ istəmirəm. Çünki hamısın sonu eyni cür bittir." Keçen ilə qədər "hər bir insan fərqlidir deyen" insan idim artıq hamsı eynidir deyirəm...
Gözün gördüyü şeylərə göz yummaq olar, qəlbin hiss etdiklərinə isə göz yummaq olmur!
Biz dərdimizi kitablara danışa bilərik, onlardan məsləhət almaq mümkündür. Onlar bizi keçmişə qaytara, itirdiklərimizi geri verə və gələcəyimizi qura bilərlər...
Mən bu həyatı, insanları anlamaqda çətinlik çəkirəm. Bəlkə də, hər birimiz özümüzə qayıtmalı, acı da olsa, həqiqətdən qaçmamalıyıq, istədiyimizi deyil, özümüzə məxsus olan taleyi tapmalıyıq. Onu tapandan sonra isə bütün varlığımızla ona təslim olmalı, aqibətimizi də şəksiz-şübhəsiz qəbul etməliyik... Bəli, şəksiz-şübhəsiz...
Sevdiyimiz talelərin arxasıncayıq, ona görə də öz həyatımızdan məmnun olmuruq. Gözümüz onun bunun həyatındadır...
