Reklam
Yol uzuyor, meşhur laf, hayat devam ediyor diyor birileri. Arkası
karanlık ağaçlarla aramda bir perde, bir cam. O kadar sildim ki bu
camı... Bir gün ben bile fark etmeden, dalgınlıkla kırıverip gidebilmek
için; çocukluğumdan beri gölgesi sırtına yerleşmiş arkası karanlık bu
ağaçların yanı başına...
Daha fazla bir şey arıyor kalbim bu evde. Akşam olur, şehre duman
çöker, okul dönüşü, önlüğümü çıkartıp, annemin benim için yaptırttığı
tahta masaya kitaplarımı açıp, ödevimi yapıversem, birazdan ağbilerim
gelecek, yemek için sofraya otursak. Bu katıksız, dünümden kopup
gelen bu özel koku, allak bullak ediyor beni, yaklaşıyorum kapıya,
içeride annem hâlâ patates kızartıyor! İnsan yaşlandıkça, çocukluğu
başka bir yatak, başka bir kucak gibi açılıyor önünde!
Ankara’ya ilk geldiğimde Küçükesat'ta zenginlere çizme yapan amcamın
oğlunun dükkânında oturuyordum. Dikkatimi bir çift, uzun ve süslü
çizmeler çekti. Amcamın oğlu: “O çizmeleri Belgin Doruk ısmarladı!”
dedi. Çizmeler büyüdü gözümde, uzandılar hayalime. Çizmelere
baktıkça heyecanım artıyor, soluğum kesiliyordu. Ne vardı o çizmelerde,
şimdi bulamıyorum, o çizmeleri gördüm diye çok mutlu olmuştum.
2023 Türkiye'sinden baktığımızda tezlerin ne kadar doğru olduğu 5. kitapta incelenen Türkiye solunun Türk solunun ne konumda oportunizmi benimsediğini görebiliyoruz. Bu kitabında 3 başlık altında önce Restorasyon dönemi dediği kırklı yılları, Necip Fazıl'ı ve İki Hikmet diye adlandırdığı Kıvılcımlı ile Nazım Hikmet'i inceliyor Yalçın Küçük. Diğer 4 kitaba göre tezlerinde yanıldığı ya da incelerken karikatürize ettiği yanları da var. Sabahattin Ali mevzusuna Necip Fazıl ile paralel bakar iken aydınları birbirine eşleştirmiş. Aynı düşündüğümüz, düşünmediğimiz yerler var. Öncelikle kitap yayınlandığında seksen sonu doksan başında olduğumuzu düşünürsek, 18 sene sonra geldiği çizgide olduğu için Hikmet Kıvılcımlı adına çok ağır şovenizme varacak ithamları var. Halbuki kendisi de bu dönüşümü yaşadı. Bir ulus ve milli kültürü benimseme yanlısı oldu. Biz eski rejimin taraftarıyız da dedi. Tabii insan 20 sene sonrasını kestiremiyor fakat kaderin cilvesi herhalde üstadın kendisi güncele uyup çelişkilerle dolu olduğunu düşündüğü Hikmet Kıvılcımlı'ya dediklerini aynen yaşıyor. Bu bölüm dışında "Benerci kendini niçin öldürdü?" analizi ve edebiyatımızdaki isimlerin halkçılık arkasına saklanıp köylüyü aydınlaştırmaktan çok aydını köylüleştirme politikası izlediği savunulmuş. Katılıyorum. Fakat gereksiz uzun tutulmuş ve uzun uzadıya anlatılmış bir sol tarihinin ikinci kısmı var. Soğuk Savaş kısmında 3. kitabı kendisine adadığı bir Doğan Avcıoğlu ve YÖN analizi de mevcut.
Reklam