Dahası, kendisi uğruna olunan şey amaçtır, dolayısıyla böyle bir şey başka bir şey uğruna değil, ama başka şeyler onun uğrunadır. O halde eğer böyle bir son şey varsa, "sonsuz" diye bir şey olamaz; ama eğer böyle hiçbir şey yoksa, kendisi uğruna olunan bir şey olmayacak. Dolayısıyla "sonsuz"u ortaya atanlar "iyi"nin doğasını yok ettiklerini gözden kaçırıyorlar ( çünkü bir sınıra ulaşmayacaksa, kimse bir şeyler yapıp etmeye tenezzül etmez). Böyle bir son olmazsa, varolanlarda akıl da olmaz, zira akla sahip olanlar daima bir şeyler uğruna yapıp ederler, bu ise sınırdır - sonuçta amaç bir sınırdır.