“Ah, benim şu uslanmaz yalnızlığım…
Ne biter ne eksilirsin
Gittikçe şu karanlığıma ekilirsin.
Her günün sonunda baş başa kaldığım…
Ah, şu benim uslanmaz yalnızlığım.”
“Oturup çay içmişliğimiz vardı oysa,
Ne ara olduk bu kadar yabancı?
Hatırına gelmediğin her gün,
İçimde biraz daha sancı.
Ne çay, ne anı, ne hatır, ne muhabbet.
Hiçbiri tutamadı bizi bir arada.
Ne acı…”