Niçin hayatta önüme çıkan her yeni yola adım atmaktan bu kadar çekiniyor;her yaklaşan insanı,bana fenalık etmeye geliyormuş gibi, endişe ile karşılıyordum?
Bende inanmak noksanmış...Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanmadığım için,sana aşık olmadığımı zannediyormuşum... Bunu şimdi anlıyorum.Demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar...
Seni seviyorum...Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum...