Tüm ömrnü bir şeyler bekleyerek geçirmişti zaten;babasının işten eve dönmesini beklemek,sevgiliden gelecek ,ama hiç gelmeyen mektubu, yıl sonu sınavlarını,treni,otobüsü,telefonu,tatilleri,tatillerin sonunu beklemek, hep beklemek.
Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika,tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyorlarmış gibi söz ederlerdi,ama işin gerçeği,başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerini mutlu ve şanşlı olduklarına inanıyorlardı.