Baran KARAK
@barankarak
“Dema xeyal dikim ku bêm ba te, şerêk derdikevê.”
3 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Her çend ku şev bi nav min ket,
Hêvî wek stêrkek şikestî mir,
Ez li nav xewnan te digerîm,
Bi dengê te têne vebirînên dil.
Gotim: ev cara dawî ye,
Gotim: êdî ez xwe bi te nadim,
Lê dil—wê rezîlê bêguhdar—
Bi tenê navê te fêm dike.
Tu nebûyî derman,
Tu nebûyî qeder,
Lê tu bûyî wî birîna ku
Her car ku sar dibe, dîsa tê vekirin.
Û ez,
Bi her rêwîtiyek ber bi xwe,
Bi barek hîn zêde ji kul û keser,
Rojek li ser nebûrî,
Dîsa li te vegerîm.
Kavgamın hevalî
Gülümse kavgamın hevali,
Dağlar güneşle ısınıyor,
Yorgun bulutlar omzuma konmuş,
Gökyüzü adımı fısıldıyor.
Rüzgâr savurur eski yaraları,
Toprak sabırla susuyor,
Her düşen yaprak bir hatıra,
Her filiz yeniden doğuyor.
Yollar uzar, geceler yorulur,
Ay, karanlığa sır veriyor,
Bir yıldız düşer avuçlarıma,
İçimde saklı yangın büyüyor.
Gülümse, ey kalbimin yoldaşı,
Zaman bile bize eğiliyor,
Kırık aynalarda çoğalan yüzüm
Sen bakınca tamamlanıyor.
Dağlar aşılır nefes nefese,
Irmaklar taşlara şiir oyuyor,
Adımlarım çığlık çığlığa sessiz,
Umut içimde kök salıyor.
Bir gün güneş avuçlarımızda,
Bir gün yağmur kirpiklerimizde,
Ama biz hep yürürüz inatla,
Hayat diz çökmeyi bilmiyor.
Belki Yine Gelirim
Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
Her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü
Bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa
Bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse
Ama bir tufan az mı gelir yoksa yine de
Yırtılan ve parçalanan bir şeyler olmalı mutlaka
Hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler.
Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent
Ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü
Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini
Bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki
Onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan
Kadınları güzelleştiren herhalde onlardı
"Tükürsem cinayet sayılır" diyordu birisi
Tükürsek cinayet sayılıyor artık
Ama nerede kaldılar, özledim gülüşlerini onların
Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara
Tek yaprak bile kıpırdamıyor nedense
Ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar
Alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor
Kanımın pıhtılarında güllerin serinliği
Ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki
Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük
Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum
Okuduğum bütün kitaplar paramparça
Çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma
Dilimin ucunda bekliyor karanlık,
söylesem kırılacak sanki gökyüzü.
Bir harf düşüyor içimden,
ardından suskunluğun gürültüsü.
Avuçlarımda taşınan günler var,
köşeleri keskin, uykuları yarım.
Her sabah biraz daha eksik doğuyor
içimde adını koyamadığım yarım.
Bir cümle kuruyorum,
yolunu şaşırıp küle dönüyor.
Belki de içimde bir yangın var,
dumanı dilimden yükseliyor.
Ama bil ki—
en sert kelimenin kabuğunda bile
kırılgan bir çekirdek saklıdır.
Ve bazen insan,
sevecek yer bulamayınca
yakıcı konuşur.