İlk bakışta çok sade görünen ama altı biraz kurcalanınca katman katman açılan bir hikâye. Çoban Santiago’nun rüyasının peşinden yola çıkması, aslında hepimizin hayatında en az bir kere düşündüğü ama çoğu zaman cesaret edemediği “gerçekten ne istiyorum?” sorusuna denk geliyor. Hikâye basit ilerliyor gibi dursa da, araya serpiştirilen küçük öğütler ve semboller kitabı sıradan bir macera anlatısından çıkarıyor.
Kitabı okurken bazı bölümlerde ister istemez durup düşündüm. Özellikle kişisel menkıbe kavramı, insanın kendi hayatındaki hedefleri ve erteledikleriyle yüzleşmesine neden oluyor. Herkesin bir hayali var ama çoğu insan bunu ya başkalarının beklentilerine feda ediyor ya da korkularına yeniliyor. Coelho bu noktada biraz fazla umutlu ve iyimser olabilir ama yine de okura motivasyon veren bir tarafı olduğu kesin.
Anlatım dili oldukça akıcı, bu yüzden kitap hızlı okunuyor. Fakat bazı yerlerde aynı düşüncenin farklı cümlelerle tekrarlandığını hissettim. Bu tekrarlar bir yandan mesajı pekiştiriyor ama bir yandan da tempo düşürüyor. Yine de bu durum kitabın genel etkisini çok bozacak seviyede değil. Hatta bazı okurlar için bu tekrarlar daha vurucu bile olabilir.
Semboller kitabın en güçlü taraflarından biri. Çöl, simya, rüyalar, altın gibi unsurlar hem hikâyeye mistik bir hava katıyor hem de farklı şekillerde yorumlanabiliyor. Her okuyan, kendi hayatına göre bu sembollerden başka anlamlar çıkarabilir. Bence bu da kitabın yıllardır popüler kalmasının önemli nedenlerinden biri.
Bazı eleştirmenler kitabı “fazla basit” buluyor ama ben bu sadeliğin bilinçli bir tercih olduğunu düşünüyorum. Derin felsefi tartışmalar yerine, herkesin anlayabileceği bir dille hayatın özüne dair şeyler anlatılıyor. Zaten kitabın gücü de buradan geliyor: karmaşık olmadan düşündürebilmesi. Herkes
mel isimli okura yanıt verildi
barış
geç olsun güç olmasın diyelim