başak özbek
@basakozbek
17 Eylül 1991
23 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
BÜLBÜLÜ ÖLDÜRMEK-HARPER LEE
• Kitabı severek okudum,okurken beni en çok etkileyen hissetiğim o masumiyet ve şefkat duygusu oldu.Tabi ki kitapta bir çok yere vurgu yapılıyordu;ırkçılık, adalet, özgürlük, eşitlik, cinsiyet, ayrımcılık, büyümek ve ergenlik gibi hassas konuları çok güzel ve sade bir şekilde ele almış.Fakat ben en çok ‘Nasıl bir baba olunur’ ‘ Nasıl bir insan olunur’ sorularının yanıtını verme şeklini sevdim bu kitapta.Bir çok yer de duygulandım çünkü Atticcus o kadar güzel bir baba ki,çocuklarının ne zaman ona ihtiyacı var,nasıl destek olmalı,nasıl anlatmalıyı çok kararında ve bir o kadar güzel yapıyor.Mesela; kızı öğretmeninin kendisine davranışları nedeniyle okula gitmek istemediğinde, ona şu şekilde öğüt veriyor;
“… basit bir sırrı öğrenirsen her türlü insanla anlaşman kolaylaşır, Scout. Bir insanı anlayabilmek için o insanın baktığı açıdan bakmayı becerebilmelisin. Kendini onun yerine koyup her şeyi onun gördüğü gibi görmelisin.”
Bence bir baba empatiyi ancak bu kadar güzel anlatabilirdi.Tabi bu sırada yazar bize de bildiğimiz bir durumu,basitçe sorgulatıyor.Bu arada Atticcus sadece nasihat vermekle kalmıyor,çok güzel örnekte oluyor. Örneğin kasabanın yargıcı gelip tecavüz suçuyla yargılanacak olan Tom Robinson’un avukatı olmasını istediğinde onu reddetmiyor. Tüm kasabanın kendisine ve ailesine cephe alacağını bilmesine rağmen bunu kabul ediyor. Hatta çocuklarının kasabalıların etkisinde kalmasından korkmasına rağmen ilkelerine sahip çıkarak bu davayı almayı kabul ediyor.
“Ama bu davayı almasaydım çocuklarımın yüzüne bakabilir miydim sanıyorsun? … Tek umudum, tek duam Jem’le Scout’un öfkeye kapılmadan bunu atlatması, en önemlisi de bunu Maycombluların alışılagelmiş hastalığına kapılmadan yapmaları. Bir siyahiyke ilgili bir şey olduğunda aklı başında
Reklam
Irvin D. Yalom
Annem ve Hayatın Anlamı
• İlk hikaye yani ‘Annem ve Hayatımın Anlamı’ beni en çok etkileyen hikayelerden biri oldu.Nasıldım anne sorusu bu hikayenin özeti gibiydi benim için.Gerçekten kaç yaşına gelirsek gelelim (yani şu an 29 yaşındayım böyle düşünüyorum tabi ama) içimizde hep annemizin onayını almak isteyen bir taraf var olacak gibi. Aslında bu konu beni daha önce de okuduğum şeyleri düşünmeye itti. 0-6 yaşın ne kadar önemli olduğu,annenin değerlilik ve sevgiyi çocuğuna güvenli bağlanmayla aktarıp aynı zamanda doğru bir şekilde aynalayarak,kişilik gelişimine ne kadar büyük katkı sağladığını bir kez daha düşündürdü.Danışanın bütün hayatımı bu acınası kadının esas dinleyicim yaparak kurmuş olabilir miyim? sorusu çok vurucuydu. Birçok kişinin belki de farkında olmadan hayatını bu şekilde geçirdiğini biliyoruz, kendi olamamış sahte kimliklerle hayata devam ediyor ne yazık ki. Danışanın yüzleşmesine sonsöz de yazar fantezi olduğunu söylüyor ama gerçeğe çok uygundu bence. Orada da bana aslında çoğu zaman kolay olanı yaptığımızı düşündürdü, suçlayarak, topu ebeveynlere atarak basit olan yolu seçtiğimiz gibi.Bizim de elimizi taşın altına koyup ,yüzleşip, farkındalığımızı artırıp döngüyü kırmalıyız belki de.Elbette kolay bir yol değil bir sürü duygu çıkacak karşımıza ama kendimize yapacağımız en büyük yatırım olacak ve bitmek bilmeyen bir mücadele olduğunu düşünüyorum.
• Paula’yla Yolculuk; Bu hikayede beni etkileyen kısımlardan bir tanesi, Paula ve terapistin yıllar sonra buluştuklarında,Paula’nın abisinden bahsetmesi ve terapistin çıkarımıydı.Bana da hayatımıza eş, arkadaş hatta terapist olarak bile birilerini seçerken ,bildiğimiz ilişki modelinde ki kişileri seçtiğimiz düşüncesini tekrarlattı.
Terapistin ölüm karşısında oturup düşünmesi ve
