Kadın:
Biz… neydik sence?
Erkek:
Bir paragrafta kaybolmuş ama silinmeye kıyamadığın cümle gibiydik.
Sondan bir önce, anlamdan bir fazla.
Kadın:
Yani yanlış yerde doğru bir his miydik?
Erkek:
Belki de doğru yerde, zamansız bir sezgi.
İki yarımın toplamı değil, iki tamın çarpışması.
Kadın:
Ve şimdi?
Erkek:
Şimdi sadece... "anladım" diyebilecek kadar geç, "unutamadım" diyemeyecek kadar yakınız.
Kadın:
Beni sevdin mi hiç?
Erkek:
Kendimi sende gördüğüm için değil —
kendimden kurtulduğum için sevdim seni.
Kadın:
Acı çektiğimde yoktun.