Ben insanları bırakmayı beceremediğim için yıllarca kambur gibi taşıyorum onları ruhumda. bunun ağırlığından belim bükülüyo da yorgunluğumu çok sonra anlıyorum. kendine yazık etmek bi yarış olsaydı birinciliği asla size kaptırmazdım.
Artık en acısı canının yanması değil, bir süre sonra içeriye dolan o hissizlik boşluğuna alışmandır. Düşen her his, ruhunda yeni bir rüzgar koridoru açar. Artık neyi saklamaya, kimi içeride tutmaya çalışsan, o boşluklardan sızan soğukla üşürsün.