Yazıyorum çünkü dünyada yapacak başka bir şeyim yok: ben artakalanım ve insanların dünyasında bana yer yok. Umutsuz ve yorgun olduğum için yazıyorum, kendim olmanın monotonluğuna artık dayanamıyorum ve eğer yazmanın o hep tazelenen yeniliği olmasa sembolik olarak her gün ölebilirim. Ama gizlice arka kapıdan çıkmaya da hazırım. Hemen her şey geldi başıma, tutku da umutsuzluk da. Şimdi sadece olabileceğim ama hiçbir zaman olmadığım şey olmak istiyorum. S. 24
Başkalarının yaptığı gibi var olmanın aptallara göre olduğunu, bir tür delilik olduğunu düşünmeden özgürlüğümü kabul etmek istiyorum. Çünkü öyleymiş gibi görünüyor. Var olmak mantıklı değil. S. 23
Bir sevgilim düştü aklıma: gencecik bir kızdı ve karanlığın ne olduğunu kendi içinde yaşadı. Onu hiç unutmadım: insan birlikte uyuduğunu unutmaz. Bu olay canlı bedende kızgın bir iz olarak kalır ve bu damgaya bakan herkes korkuyla kaçışır. S. 21