bensiz çocukluğunu seviyorum
kendi kimsesizliğini nasıl severse insan
geçmişinden yeni bir evlat edinircesine
öyle
bir daha seviyorum
ta ki sen benzeyene kadar
benim tanıdığım, bildiğim yüzü yanık sevgiliye
daha az seviyorum seni
giderek daha az
unutur gibi seviyorum
azala azala
aramızdaki uzaklığın karanlığında
geceler kısalıp, gündüzler uzuyor öyle olunca
daha az seviyorum seni
iyileştiren bir yara gibi
daha az
ve zamanla
artık daha az seviyorum seni
yeniden ödetiyorum kendime
onca aşkın öğretemediğini