Bedirhan Altındaş
@bedirhan_alt_34
Biraz ney
Biraz fotoğrafçılık
Daha çok ilim ve kitap...
t.co/PKlz7mNIsb
Günce: Tarih, Anlam ve Bağlam
İnsan hayatının bir anlamı var mıdır?
Bu soru, ilim ve fikir adamlarının üzerine yıllarca kafa yorduğu ve temellendirmeye çalıştığı çetrefilli meselelerden birisidir. Zira insan, yaşadığı hayatın serencamında bir anlam aramak ister. “Nereden Geldim? Nereye Gidiyorum?”. Zatına sorduğu bu sorular vesilesiyle geçirdiği fikirsel dönüşümlerin bıraktığı etki, onun hayata bir nokta-i nazardan bakmasını sağlar. Netice olarak kendi konumunu gözetip geçmişini anlamlandırarak bilincinde hasıl olan kültürel ve tarihsel yapıyı çeşitli vesilelerle geleceğe aktarır.
İnsanın hayatını anlamlandırma ameliyesinde dil ve bağlam faktörü büyük önem arz etmektedir. Zira insanın kelimeleri belirli anlamlara vazederek oluşturduğu dil mefhumu, ona bizzat canlılar aleminde natık (düşünen) olma özelliğini kazandırmış; kendisini anlamlandırma ve anlamları da aktarma vesilesi olmuştur. Dolayısıyla Lem’in bu eserinde Çöküş sonrası dönemde Bina simülasyonunda bu durumun aksinin sebep olduğu karmaşa ve hayatta anlam eksikliği göze çarpmaktadır. Nitekim katı bürokrasinin işlerliğinin olduğu bu Bina’da her hücre programlanmış ve kodlanmıştır. İnsanların rutinleri de bir program dahilinde robotik bir biçimde işlemektedir “… Allah’tan hiç kimse sohbet etmiyordu; yemek hakkında bile. Onun yerinde hepsi bilmece çözmekle meşguldü – bulmacalar, kelime oyunları, anagramlar, şifre çözme, beyin jimnastiği oyunları, bilmeceler.” Bu şekilde insan bilincinin yaşanmışlıktan soyutlanıp işlem döngüsüne sokulması onu, zaman çizgisindeki konumundan bihaber bırakmaktadır....
Reklam
Harbiden! Türk mefhumu neydi?
Bunu düşünmek gerekir!?
Şuan işlerliği hala geçerli mi!?
Kitap insanın aklına bu soruları getiriyor. Bunun yanında insanın temelde beynelmilel siyasete bakışı ne ölçüde olmalı? Gerçek manada iki kutuplu bir dünya var mıydı? Kapitalizm'in bu hususta etkileri nelerdir? Bunların üzerine iyice düşünmemiz gerekir...
Kitaba dair İsmet Özel'in şu dizelerini iktibas etmek isterim
"Ben İsmet Özel, şair, kırk yaşında.
Her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar
ben yaşarken koptu tufan
ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kainat
her şeyi gördüm içim rahat
gök yarıldı, çamura can verildi
linç edilmem için artık bütün deliller elde
kazandım nefretini fahişelerin
lanet ediyor bana bakireler de.
Sözlerim var köprüleri geçirmez
kimseyi ateşten korumaz kelimelerim
kılıçsızım, saygım kalmadı buğday saplarına
uçtum ama uçuşum
radarlarla izlendi
gayret ettim ve sövdüm
bu da geçti polis kayıtlarına.
Haytanın biriyim ben, bunu bilsin insanlar
ruhumun peşindedir zaptiyeler ve maliye
kara ruhlu der bana görevini aksatmayan kim varsa
laboratuvarda çalışanlara sorarsanız
ruhum sahte
evi Nepal'de kalmış
Slovakyalı salyangozdur ruhum
sınıfları doğrudan geçip
gerçekleri gören gençlerin gözünde.
Acaba kim bilen doğrusunu? Hatta ben
kıyı bucak kaçıran ben ruhumu
sanki ne anlıyorum?"
