..ama insanlarin en kotu ozelliklerinden biri nerede duracaklarini bilmemeleridir. ne kadar verirsen ver, doymaz ac gozleri; ne paraya, ne pula, ne şana, ne sohrete ne de aşka.
dedi ki; "sevginin de sefkatin de; cezanin da siddetin de fazlasi onlari yoldan cikartir."
dedi ki; "onlar yakinlarini bile kolayca unuturlar. oz cocuklarini hoyratca birakip giderler. sevdiklerinin gozyaslarina bakmazlar. insanlara dikkat et zeus."
cunku insan denen mahlukun en onemli niteliklerinden biri unutmakti. iyiligi de kotulugu de, aciyi da mutlulugu da, korkuyu da sevinci de unuturlardi. o yuzden ayni hatalari tekrarlarlardi.
gercekte zayıf, caresiz ve acınası yaratıklar olmalarına ragmen, kısa yasamlarını yere göğe sığdıramazlardı. oysa kasvetli sehirlerde sefillik icinde gecen basit bir seruvenden baska bir sey degildi yasamları.