kendi kisiliginden vazgecme meselesi uzerinde ozellikle durmak gerekiyor. baskalarinin nazarinda "iyi insan" olmak ugruna kisiligini yitirenler ve sevilmek karsiliginda kendilerinden odun vererek de ayrica kisilik kaybi yasayanlar, karsi konulamaz bir ofke icindedirler de ayni zamanda. ustelik nazarinda "iyi" gorundukleri kisilere karsi besledikleri ofkeyi gizlemek, baski altinda tutmak zorundadirlar. kendilerini oldugu gibi ifade ettiklerinde, muhtac olduklari bagimliligi tatmin edebilmenin baska bir yolu kalmayacaktir.
asiri bagimli kisiler, kisiliklerini cocukluk yillarinda kaybetmeye baslarlar cogunluklukla. her zaman evin en uslu, en soz dinleyen ferdi olarak buyurler. mutlu bir hayat surmek icin etraflarindaki insanlarin ondan beklentilerini yerine getirmeyi yasamsal bir gereklilik olarak ogrenirler. boylece asiri bagimli kisiler olarak atilirlar hayat sahnesine. ilgi ve sevgi gormek icin bedeller odemeye, rusvet vermeye hazirdirlar. zaten asiri bagimli kisiler sevginin rusvet disinda baska bir yolla olusmasinin mumkun olmadigina inanirlar. bedelini odemedikleri bir sevgiyi hak etmis olmazlar ki! bu bagimlilik ihtiyacini tatmin edebilmek icin bedel odemek zorunda birakirlar kendilerini. satin aldiklari seyin sevgi olduguna inanirlar.
asiri bagimli kisiler, herkesi "iyi bir insan" olduklarina ikna etmeye calisir. onlarla ters dusecekleri ya da catismaya girecekleri ortamlarin olusmasina mumkun mertebe izin vermezler. boylece kendi kisiliklerini yitiriler. kendilerine degil, kendileriyle ilgili baskalarinin fikirlerine odaklidirlar.
unutmayin ki dusuncesini yoneten insan, hayatinin da yoneticisi olur. dusuncelerindeki sapmalar yuzunden kusurlu davranislar sergileyip kusurlu sonuclara maruz kalmayan insan, sevgiyi var eder. sevgiyi var edebilen insan da mutludur.