Kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerde gözler konuşur. Bazı insanlar sana öyle sarılır ki bıraktığı zaman kalbinin aklının bir kısmı ona siner, seni bırakır. Sonra en yakın dostun uykusuz geceler gözünü kırpmadan baktığın tavan, ağzından ona çıkamayan kelimeler , sizi anlatan şarkılar olur. O zaman kalp susmaz akıl konuşmaz elinde avucunda kalan tek şey duvarlara sinen anılar olur.
Hiçbir acı zamanla geçmez ,daha az acıtır .
Alışırsın...Bir gün kaktığında onu o akşam rüyanda misafir etmemiş olursun, akşam kafanı yastığa koyduğunda yüzünü çizemezsin aklında. Sesini anımsayamazsın, sana nasıl sarıldığını hissedemezsin işte o kişi seni o gece terk eder.