Ben buyum diyerek evinde oturup başkalarının yaptıklarını izliyorsan bir düşün. İz bırakmak istediğin yer evdeki sandalye mi yoksa kocaman bir evren mi? Kalk bir şarkı söyle, bir şiir yaz, bir resim yap, bir şeyler düşün, bir hayır işle, bir söz söyle…
Yaptıkların tek bir kalbe de iyi gelse, daha fazla iz bırakırsın evrende. Ve daha az iz kalır evdeki sandalyede…
Geç gelen cevap, zaman aşımına uğrayan özür, dilenince gelen ilgi ve yalvarınca alınan sevgi çok değersizdir, biliyorsun.
O cevap dinlenmemeli, o özür affedilmemeli, o ilgi ve sevgi kabul edilmemelidir. Çünkü yanlışlar affedilerek ödüllendirilmemelidir.
Aynı şeyleri risk almadan yapmaya devam edersek, her günümüz aynı geçiyor diye şikayet ederiz ve harekete geçen insanların hayatlarını tırnaklarımızı yiyerek uzaktan seyrederiz.