Begüm Mol
@begummol
IG: instagram.com/begummol_
X : @umarsizyazar
Kitap okuyan insanlar, dünyayı yalnızca kendi gözleriyle değil, sayısız insanların ruhsal bakışlarıyla görebilir.
~Stefan Zweig
Şu anda okuduğu kitap
Asıl mesele olmak ya da olmamak değilmiş. Hatta "olmak" bir mesele bile değilmiş. Asıl mesele nasıl olduğun, nereden geldiğin ve bir yere gidebilme ihtimalinin olup olmamasıymış. Bunlar içinde vuku bulansa "varolma" sanatıymış. ️
Aristoteles başlangıçta bilimi sanat olarak kabul ettiğini söylüyor. Nacizane yorumumu daha baştan okuyunca, ilk bağımızı burada kurduğumuzu söylemeliyim.
İlk cisim, madde, var olma, var olmama diye okuyup diğer yandan da su, hava, toprak, ateş sıralaması yaparak düşünüyordum ki bildiğim tek şeyin hiçbir şey bilmediğim olduğuyla yüzleştim. Gerçi bu sürecin en kolay kısmıydı zira ben okudukça zaten hiçbir şey bilmiyorum diye hayıflananlardandım.
Felsefenin üç büyüklerinden biri Aristoteles, diğer ikisi olan Sokrates ve Platon gibi (ki bilindiği üzere Aristo Platon'un öğrencisidir.) filozofların da yaklaşımlarına yer vererek oluşun, oluşu oluşturan maddelerin, maddeleri oluşturan güçlerin açılımını yaparak varlığın doğuşuna uzanan bir yolculuğa çıkarıyor. ️
Platon'un idea'larıyla kendi varoluşsal tezlerini karşılaştırarak sunduğu bakış açılarıyla adeta sınırsızlığı ispatlıyor.
Okurken zihnimde Spinoza'nın Etika'sı, Einstein'ın tanrıyı ispatlama savları dolaşıp durdu.
Farklı zamanlarda da yaşadıklarını dikkate aldığımız da, varlığın ve yaradılışın sorgulanmasın da tarihsel başlangıcına doğru gittiğimizi hissettim.
Bununla birlikte, kutsal kitaplarda geçen "Ben sizi bir toz zerresinden yarattım." ifadesi, insanın topraktan yaratıldığının ve toprağı oluşturan elementlerin insanın yapısında da olduğu bilgisi de kendini hatırlattı.
Bu noktada da aldığım notlara ve sorularıma şu an değinmeyeceğim ama umarım bir gün bu alanın üstadlarının görüşlerini dinleme imkanı ve yeterliliği bulabilirim.
Belki asla doğru cevap bulunamayacak olsa da
Reklam
İnsanın özü, dünyanın tözü; İlahi Komedya'nın klavuzu Ziyafet; ️
1. Felsefe kitabıdır. Akıl, ruh ve duygular bütünlüğünü sorguyan,
2. Psikoloji kitabıdır. Yaşadığımız herşeyin duygu, düşünce ve davranışa etkisini analiz eden,
3. Teolijik / Spiritüel bir kitaptır. Yaradılışı, yaradanı, tözü, doğayı ve insanı inceleyen,
Bu nedenle hayatı çözümleyen gerçek bir Ziyafet haline gelir.
Dante en çok Aristoteles'in etkisinde olan, hatta bence onu hocası olarak gören bir yazardır.
Eserlerinde sık sık Aristo'ya atıfta bulunur. Yani aslında Aristoteles'i de okumamızı gerektirir. Çünkü Aristo'yu anlarsak, Dante'yi de daha iyi kavramış oluruz.
Lütfen bir düşünün? 1265 - 1321 yılları arasında yaşamış Dante, M.Ö 384 - M.Ö 322 yılları arasında yaşamış Aristoteles... Ve bizler yüzyıllar sonra hala onlardan etkileniyor ve anlamaya çalışıyoruz.
Onlar bugün hala güncelliğini koruyan, insanın özüne ışık tutan gerçek sanatçılar. Çünkü varoluşu bu kadar derinlemesine çözümlemek, ilimi ve bilimi buluşturmak, zengin bir edebi anlatımla aktarabilmek inanılmaz bir sanat.
Bu insanlar kesinlikle sıra dışı yaratımlar... ️
Peki Ziyafet neden İlahi Komedya'nın kılavuzu niteliğindedir?
Eserde 3 şiir bulunur. Dante her risalede ayırdığı bölümlerle şiirin parçalarında ne demek istediğini açıklar. İşte bu açıklamalar uçsuz bucaksız bir anlam şölenidir.
Bu da Dante'nin ruhunu okumayı, aklını tanımayı sağlar. Ve İlahi Komedya'yı anlamak için de Onun düşünce tarzını ve bakış açısını iyi tanımak, özümsemek, analiz etmek gerekir.
Cehennem, Araf ve Cennet olarak 3 bölüme ayırdığı İlahi Komedya'daki bu bölümlerin aslında açıklamaları bulunur. İyi - kötü ve arasındaki geçişleri derinlemesine açıklar.
Her birini tek tek anlatmak, ayrı ayrı yazmak isterdim ama buralara sığamaz ne yazık
Kavuşulamayan bir aşk, toplumsal ve siyasi mücadele, sürgünlük hatta idam kararı...
Dante'nin hayatında yer alan bu üç konu aslında tarihe baktığımızda pek çok lider, sanatçı, edebiyatçı da gördüğümüz hikayelerin benzeri.
Hatta bugün bile çoğumuzun hikayeleri benzer olabilir. Hepimizin hüzünleri, mutsuzlukları, aşkları, mutlulukları vardır.
Peki yüzyıllar sonra bile neden hala Dante'yi hayranlıkla okuyor, hatta anlamak için ayrıca okumak zorunda kalıyoruz?
Çünkü bence ne yaşadığımız değil nasıl yaşadığımız farkı yaratıyor... ️
Yaşadıklarını ya da yaşamadıklarını bu denli öğüterek içselleştirmek ve bunları ilahi bir edebiyata dönüştürmek yeteneğin ötesinde sıradışı bir ruhsal duyumsamadır.
Ölçülü tavırları, yerinde konuşmaları, toplumsal mücadelesiyle insan; soneleri, şiirleri, anlatımıyla yaradılışla bütünleşen bir ruh...
Daha çocuk yaşlarında varoluşunu sorgulayan, felsefenin ve bilimin dünyasında kendini harmanlayan bir beyin...
Bence işte buradadır Dante'nin doğumu...
Dante'yle hiç tanışmadığı halde hayranlık duyan, aslında Komedya adıyla yazdığı eserine İlahi Komedya adını veren Boccaccio'nun yaptığı iki karakter analizine küçük bir yorum getirmek isterim.
Dante'ye, Floransa'dan sürüldükten sonra özür dilemesi koşuluyla tekrar yeniden çok sevdiği şehrine geri dönebileceği söylenir. Ancak Dante bu küçük düşürücü durumu kabul etmez.
Boccaccio Dante'nin bu davranışı kibir olarak yorumluyor ve kusurlu buluyor. Bense buna gurur diyorum ve haklı buluyorum.
Boccaccio'nun diğer eleştirdiği durumsa şöyle. Siyasi görüşmeler için oluşturulan bir heyete papa tarafından seçilen Dante şöyle diyor: "Gidersem burada kim olacak? Kalırsam oraya kim gidecek?"
Boccaccio bunu da megalomanlık olarak yorumluyor. Ben buna mükkemmelliyetçilik de olabilir diyorum. Çünkü o
