Psikolojik sorunlarım olabilirdi. Sigaramla konuşuyor olabilirdim. Hatta ve hatta dilediğini söyleyebilen bir iç sesim olabilirdi. Ama bunlar, farkında olmadan yaptığım bazı eylemler yüzünden deli muamelesi görmemi gerektirmezdi, değil mi?
“Şahsen sen hâlâ bir şeye inanıyor musun?”
Tatlılıkla gülmeye başladım, sanki zorlukla, kısa aralıklarla kusuyormuşum gibi.
“Aşka inanmak isterdim… Çocuksu geliyor, ama böyle… Aşk hayatın ta kendisi, hayatın ağırlık merkezi, yalnız, hayat berbat, o zaman, aşk…”