Ruhumun dizleri kanıyor, bir adım ötesi uçurum,
Öyle bir dermansızlık ki bu, dünyayı taşımışım sanki sırtımda.
Ama yangın burada başlıyor ya zaten:
Adım atacak halim yokken, fırtınana deli gibi koşmak istiyorum hâlâ.
Yolların sonunun sana çıkmayacağını,
Çıksa da o yollarda can vereceğimi bile bile…
Sırtımdaki her yaranın faili senken,
Şifayı yine senin ellerinde aramak ne acı.
Kendi celladına sığınmak,
Beni öldüren hançeri sırf sen tuttun diye kutsamak gibi.
İçimdeki bağlar kopmuyor, feryatlarım gökyüzüne ulaşmıyor;
Çünkü ben hâlâ, beni yok eden ikliminde baharı bekliyorum.