ilk defa gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.
Çok yorgunum. Sadece bedenim değil, ruhum da yorgun. Nasıl düzelecek, nereden toparlanacak hiçbir fikrim yok. Içimde sürekli bir kırgınlık var ve her geçen gün biraz daha artıyor gibi. Etrafımda insanlar var, konuşmalar var, kalabalıklar var ama ben sanki hepsinin dışında kalmış gibiyim. Yanımda gibiler ama aslında değiller. Anlaşılmadığımı hissediyorum.
Kalabalığın ortasında tek başıma kalmışım gibi.
Her şey üst üste geliyor. Birini atlatamadan diğeri başlıyor. Nefes alacak bir boşluk bile bırakmıyor hayat.
Bağırmak istiyorum, içimdekileri haykırmak istiyorum ama sesim çıkmıyor. Gitmek istiyorum bazen, her şeyi bırakıp uzaklaşmak. Ama nereye gideceğimi bile bilmiyorum. Sadece yüklerimden biraz kurtulmak istiyorum. Biraz anlaşılmak. Biraz dinlenmek.
Çünkü bu ağırlıkla daha ne kadar yürünür, bilmiyorum.
Ben de babasız büyüdüm, 6 aylıkken kaybettim hiç görmedim yani,,,,,,siz değerli 1 K ailesinin bu özel gününü dualarımla kutluyorum saygılarımla,sınava girecekler kardeşler zamanında gelin ,giriş belgesi ,kimlik vs unutmayın,sakin olun...İnsana ancak çalıştığının karşılığını vardır.
Koynuna nergis kokuları saklamışsın sanki.
Kalbimin hasretle kilitlenmiş odalarını aralamak isteyişim hep bundan.
Boynundaki benlere uzun uzun övgüler düzesim geliyor;
çünkü insan bazen bir yüzü değil,
bir ömrü özlüyor.
Sarılmak dindirir mi bu susuzluğu, bilmiyorum.
Ama sensiz geçen her gün,
burnumun direğinde ince bir sızı bırakıyor.
Hayır…
Ben de olmalıydım geçmişinde.
Geçtiğin sokaklarda,
adımlarını bıraktığın kaldırımlarda,
çocukluğunun telaşında,
gençliğinin toy rüzgârlarında…
Saçlarının rüzgâra karıştığı o günlerde,
hayatı iki avucunla kavramaya çalışırken,
kalbin ilk kez sevmeyi öğrenirken,
bir köşede ben de bulunmalıydım.
Belki bir serçe olup omzuna konmalı,
belki bir gölge olup peşinden yürümeliydim.
Yaşamın yükünü birlikte sırtlanmalı,
hayatın aceleci telaşına birlikte karışmalıydık.
Bütün insanlar güzel
Bütün çocuklar uslu
Bütün polisler güleç
Bütün bakkallar namuslu
Ah gülüm, ben senden önce de sevdim
Ezginin günlüğü
Hiç uyumadım.
En gülümser fotoğrafıma "Yorgunsun." diyorlar.
"Hayır, iyiyim aslında." diyemiyorum.
Denmiyor.
Yorgun görünüyorsam yorgun görünüyorum çünkü.
Sanırım artık cidden yaşımı gösteriyorum.
Çektiğim onca yorgunluk bedenimde birikmiş demek.
Ben geri dönüşlere inanmam.
Düzelen, iyiye giden şeyler elbette olabilir ama unutmaz ki insan.
Unutamaz ki.
Mutluyum dediğinde fısıldar kulağına geçmiş.
Geçmişi yaşamadığın haline dönemezsin.
Görmezden gelirsin, duymazdan gelirsin.
Gamsız pezevenk değilsen; böyle de yaşamayı öğrenirsin.