Bu satırları okurken gülümsediysen, belki de anlatılanın seni ilgilendirmediğini düşündün.
Çoğu insan böyledir; hikâye başkasına ait sanıldığında rahatlar.
Ama bazen gülüş, eğlenmekten değil, tanıdık gelen bir yerden doğar.
Çünkü insan, kendine en çok uzaktan bakarken yakalanır.
Anlatılan bir başkasının hayatı gibi görünür;
ta ki bir cümle, bir duygu ya da bir davranış "ben de böyleyim" dedirtene kadar.
O anda gülüş donar, sessizlik başlar.
Bu bir suçlama değil.
Bu, fark etmeye davettir.
Çünkü bazı hikâyeler güldürmez;
aynaya çevirir.