Tuğçenur
@ben_tugceeee
Demem o ki benim anladığım kadarıyla sevgi denilen şey uç bir kavramdı. Yani doğru dürüst tanımlanamayan bir şey, zorla bir kelimenin içine tıkıştırılmıştı. Ne var ki bu kelime de aşırı derecede kullanılmaktaydı. İnsanlar, sırf keyfimiz yerinde ya da teşekkür ederiz demek için 'sevgi' kelimesini umursamazca ağızlarına alıyorlardı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bildiğim her şey benden uzaklaşıyor.
Yani ben hiç terk edilmedim. Kafamın durumu berbattı ama ruhumun hiç zarar görmemesi, her iki tarafımdan ellerimi sımsıkı tutan iki el sayesinde olmuştu.
Bilmediğin duyguları anlamak her zaman iyi olmaz. Çünkü duygular aldatıcıdır. Dünya, senin bildiğinden tamamen farklı görünecektir. Etrafını saran en küçük şeyleri tehlikeli bir silah gibi hissedebilirsin, sıradan bir yüz ifadesi ya da bir söz diken gibi canını da acıtabilir. Yol kenarlarındaki taşlara bir bak! Hiçbir şey hissedemezler ama sürekli zarar görürler. Üzerlerinde insanların tepinip durduklarını bile bilmezler. Gelgelelim, günde onlarca defa vurularak, basılarak, yuvarlanarak, kırılıp parçalandıklarını bilseydiler bu taşların keyifleri nasıl olurdu?
Mayıs ayı gelmişti. Mayıs ayında insan birçok şeye alışırdı. Okulun yeni dönemine duyulan yabancılık giderdi. İnsanlar, mayıs ayı için ayların kraliçesi derler ama benim düşüncem onlarınkinden biraz farklı. Zor olan kışın ilkbahara dönüşmesiydi. Donup kalan toprak buzlarından çözülerek filizlenir, ölüp giden bütün dallarda doğal renkleriyle çiçekler açardı ve külfetli olan buydu. Yaz mevsimi ise ilkbaharın canlılığından faydalanarak öne doğru sadece birkaç adım attığı anda gelmiş olurdu. Bundan dolayı ben, bir yıldaki en üşengeç ayın mayıs olduğunu düşünmüşümdür. Oysa ki ötekilerden daha değerli olduğu sanılan bir aydır. Dünyayla birbirimizden bir hayli farklı olduğumuzu düşündüren ay da mayıstır. Hayattaki her şeyin harekete geçerek ışıldamasına rağmen ben ve yatalak annem, hiç bitmeyen ocak ayı misali donuk ve griyiz.