Tuğba
@benanber
Bazıları bayılırdı felaketin fikrine, burunlarına kadar girsin isterlerdi ama dokunmadan geçsin.
Reklam
Yalnızlık büyüyünce anlam kayboldu. Yalnızlık boşluğa arkadaştı. Herkes kendisiyle dolduruyordu anlamsızlığın yarattığı boşluğu ya da tersi, boşluğun yarattığı anlamsızlığı, her neyse işte.
Kimse bilmediği sürece her şey aynı kalabiliyordu demek.
Puan vermedi·576 syf.·
6 günde okudu
·2021 5. kitabı
Eşyanın bile ihtiyarlamasında bir necabet vardı. Halbuki insan eskidikçe adileşiyordu.
Reklam