Hayatın bir felaketten sonra daima bir saadet verdiğini, o güzel darbimeselin söylediği gibi, ayın on beşi karanliksa, on besinin mutlaka aydınlık olacağını bilmiyor değildim.
Mektepte bize bir şiir ezberletmislerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle baglanirmis; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandirirmis. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!