Değiştirme cesareti gösteremediği kötü huylarını "mizacım böyle " diyerek aklamaya çalışan insan yeryüzünün en korkak insanı olabilir. Mizaç bahanesini maymuncuk gibi her kapıyı açmak için kullanan hiçbir kapıyı açamaz. Kendi içinde boğulmuştur çünkü.
Neden?? Bu çağda bunca acı, bunca yıkım neden? Odaklanamıyorum hayata, bunu derken bile utanıyorum. Hayat? On binlerce insanın hayatı gitti, daha fazlasının da büyük bir yanı bir ömür eksik kalacakken kendi hayatından bahsetmek bile ayıp geliyor. Biz neden böyleyiz??? Neden öğrenmiyoruz, neden önlem almıyoruz, neden basit şeyleri bile aşamıyoruz?? Yüzlerce neden sorusu uçuyor zihnimde.. Çoğu soru karşısında çaresizim. Tüm kalplere şifa diliyorum...
Cahil kişilerin ruhu gübrelenmemiş, sürülmemiş topraklar gibi katıdır. Ön yargılar bu ruhlara, kaya diplerinde biten otlar gibi sımsıkı yapışır, inatla büyürler...